فکر کنم ۲۰ سالگی دوره ی خاصیه. آدم بر می گرده و از خودش می پرسه " خب حالا وارد یه دهه ی جدید از زندگیت شدی، دیگه تینیجر محسوب نمیشی، اما واقعا فرقی هم کردی یا هنوز شبیه اون بچه ی احمق ۱۵ ساله ای؟" خیلی تشخیصش سخت نیست که هنوز همون بچه ی احمقم و این مسئله واقعا ناامید کننده ست. به هر دری زدم تا رفتارم شبیه یه آدم ۲۰ ساله بشه اما بعد متوجه شدم فقط رفتار های احمقانه ای بود که حتی اون بچه ی ۱۵ ساله هم می دونست نباید انجام بده. انگار اون بچه خیلی عاقل تر بود؛ به اسم بزرگ شدن ریسک های احمقانه نمی کرد. وقتی می دونست انتهای راه به کجا ختم میشه یه صدایی تو سرش نمی گفت " حداقل یه بار خودت امتحانش کن".
۲۰ سالگی تمام اعتقاداتم رو زیر سوال برده. هر روز چیز هایی که قبلا بهشون اعتقاد داشتم رو میندازم دور و فردا دوباره برشون می دارم و بهشون اعتقاد پیدا می کنم.
حالا نمی دونم باید با این ۲۰ سالگی چیکار کنم. مشغله ها جوری زیاده که واقعا از زندگیم لذت نمی برم. هنوزم تنها دلخوشی هام هموناییه که از ده سال پیش داشتم ، آهنگ گوش دادن، کتاب خوندن، وقت تلف کردن و زل زدن به دیوار رو به رو، با این تفاوت که یه دلخوشی مهم حذف شده ، امید به آینده. امید به بهتر شدن همه چیز در آینده که مشخص شد یه امید واهی بوده.
