مال من؟

همیشه از دوست داشتن چیزی که بقیه زیباییشو درک نمی کردن لذت می بردم، اینکه کسی نمی تونه اون چیزی که تو حس می کنی رو حس کنه. آهنگایی داشتم که زیاد شناخته شده نبودن و علاقه ای هم نداشتم که ببینم دیگران نظرشون در مورد اونا چیه.
ولی چی میشه اگه چیزی که دوستش داری حسابی معروف بشه؟ نمی دونستم دقیقا چه احساسی میتونه در من به وجود بیاد تا اینکه آهنگ My Love Mine All Mine وایرال شد.
احساس عجیبی بود، تا قبل از اون فکر می کردم Mitski زیاد خواننده ی معروفی نیست و از اینکه تونسته بودم پیداش کنم و با آهنگاش ارتباط بگیرم حس خوبی داشتم. ولی بعد یه مدت این آهنگ همه جا بود، روی هر ویدیوی با ربط و بی ربط توی اینستا، خیلیا در موردش صحبت می کردن. من فقط یکی بودم از اون همه آدمی که این آهنگو گوش می دادن و فکر می کردن قشنگه.
بعد یاد روزی افتادم که دوستم (که چندان هم دوست واقعی به حساب نمیاد) جوری در مورد پسری که ازش خوشم میاد حرف زد که انگار اونم از اون پسر خوشش میومد‌. نمی دونم به چه دلیل ولی فکر نمی کردم هیچوقت کسی_حداقل از اطرافیانم_ بخواد احساس مشابهی به اون داشته باشه. و باز هم همون احساس بد؛ انگار که یه چیزی که تا حالا مال تو بوده دیگه مال تو نیست. ولی این عجیبه چون هیچ کدوم از اونا هیچوقت مال من نبودن.
الان می فهمم که من تمام مدت نیاز داشتم به چیزی که احساس کنم برای خودمه، یه چیزی که کسی نتونه ادعا کنه بیش تر از من اونو می فهمه و دوست داره. و در مورد چیزایی که دوسشون داشتم حداقل تو ذهنم اونا رو برای خودم داشتم، حداقل می تونستم فکر کنم احساسی که بهشون داشتم مال خودمه، انتخابشون سلیقه ی خاص خودمه. ولی دنیا یه بار دیگه بهم نشون داد حتی داشتن چنین چیزی هم منحصرا برای خودت خیلی زیادیه؛ به هر حال جمعیت آدما خیلی زیاده. هر چیزی که تو احساسش می کنی حتما قبلا افراد خیلی زیادی حس کردن و بهش فکر کردن، حتی اگه هیچوقت کسی چیزی در موردش نگفته باشه. مثلا همین نوشته، شما تا حالا چنین فکرهایی نداشتید؟
حالا وقتی آهنگ میگه:
Nothing in the world belongs to me
But my love mine, all mine
مطمئن نیستم که چه نظری باید داشته باشم. واقعا تو این دنیا چیزی هست که مال من باشه؟