کاش می تونستم یه روز جای دیگران زندگی کنم ، روحم رو باهاشون عوض کنم، برم تو خونه هاشون ، زندگی هاشون رو ببینم. ببینم که اوضاع خانواده شون چجوریه. همه اینجوری که از بیرون به نظر می رسه آروم هستن؟ اونا هم این همه جنجال و سر و صدا رو تحمل می کنن؟ هر چند وقت یه بار تو خونه شون دعوا میشه؟ هر چند وقت پدرشون سرشو می کوبه به دیوار و گریه می کنه و میگه که خودشو می کشه؟ تا حالا اصلا براشون پیش اومده؟ می دونن که تو اون لحظه باید چیکار کنن؟ من که نمی دونم. دیدن این همه امروز برام زیادی بود.
انقدر از این زندگی خجالت می کشم که حتی نمی خوام برای کسی تعریف کنم و کسی که از بیرون به ما نگاه کنه حتی حدس هم نمی زنه که این داخل چه جهنمیه. احساس می کنم خودمون این جهنم رو اینجوری درست کردیم. مشکلات انقدر بزرگ نبود. اما یه نفر این وسط داره آتیش رو شعله ور می کنه و کسی هم بلد نیست آب بریزه.
در یک کلمه خلاصه کنم ،زندگی وحشتناکه. فراموش کردم چجوری باید خوشحال باشم. دیگه یادم رفته از زندگی چی می خواستم چون تنها چیزی که در حال حاضر ضروری به نظر می رسه داشتن یه زندگی معمولی و یه خانواده ی آرومه. یه خانواده ی آروم ، انقدر بی دغدغه که دنبال عقیم کردن گربه شون باشه. یا دنبال اینکه صبح ها که میره دانشگاه خط چشمش صاف بشه. یا دنبال اینکه برای رانندگی خارج شهر تمرین کنه و خودش بتونه هر روز تا دانشگاه رانندگی کنه. انقدر خوشحال و بی دغدغه که بتونه با تمرکز بشینه سر درس هاش. انقدر که بتونه شب ها بدون فکر اضافی، سر ساعت بخوابه که صبح ها سر کلاس خواب آلود نباشه، که چشماش قرمز نباشه. که هر روز ورزش کنه و نگرانیش این باشه که روپوش سفیدش چروک نباشه.
معذرت می خوام ازت خدا. مثل اینکه خواسته های من خیلی زیاد شده. اگه شارژ گوشیم رو به اتمام نبود معلوم نبود تا کی ادامه می دادم.
ولی من هنوز به این زندگی امید دارم. هنوزم فکر می کنم یه روزی همه چیز بهتر میشه. بین این همه ناراحتی بیسکوییت شکلاتی و صدای تیلور رو پیدا کردم که آرومم کنه و اگه کسی فکر می کنه این ها به عنوان انگیزه های زندگی کافی نیستن به نظرم اشتباه می کنه.
وقتی ۹ سالم بود تو یه مسابقه ی شطرنج بودم. حریفم یه پسر بزرگ تر از خودم بود و یادمه که اوضاعم بدجوری خراب بود. من مونده بودم با یه شاه و اون تقریبا تمام مهره هاشو داشت. بهم گفت " می خوای انصراف بدی؟" چون این کاری بود که اکثر بازیکن ها تو این شرایط انجام می دادن. ولی یادم اومد که مامان بهم گفته بود حتی اگه قراره ببازی هم تا آخر بازی کن. من هم خیلی بهم بر خورد. گفتم "نه اصلا". و الان خنده م می گیره که چطور فقط با یه شاه باهاش مساوی کردم و تمام بازی های بعدی رو هم بردم و باعث شد جفتمون مشترکا نفر اول اون مسابقه شدیم.
یادمه بعد از اینکه بازی تموم شد و هر کدوم رفتیم سراغ حریف بعدی هنوز داشت به من نگاه می کرد و از حریفش اسم منو پرسید.
فکر کنم الان همون زمانیه که باید ادامه بدم. دیگه ناراحت نیستم. میرم گوشیمو بزنم به شارژ و یه چایی درست کنم تا با بیسکوییت شکلاتیم بخورم.
