خودکشی

امروز تصمیم گرفتم خودم رو بکشم. مثل هزاران بار دیگه که این تصمیم رو گرفته بودم و بهش عمل نکردم. چرا خواستم این کارو بکنم؟ دلایل زیادی داشتم.
چرا این کارو نکردم؟ دلایل هنوز هم به نظرم کافی نبود. یه قسمتی از وجودم امیدوارانه می گفت اگر صبر کنی همه چیز درست میشه.
البته که آدم صبوری نیستم ولی راستش رو بگم این کار انقدرها هم برام راحت تر از صبر کردن نبود. حتی نمی دونستم چطور باید انجامش بدم. ترس از خون و چاقو همه جا گند زده به زندگی من. چه در طول زندگی و چه موقع مرگ. ارتفاع پنجره هم برای مردن کافی به نظر نمی رسید اما شاید برای قطع نخاع و فلج شدن کافی بود ؛ بنابراین بی خیالش شدم.
فکر کردم حالا که مجبورم زنده بمونم چه کاری آرومم می کنه؟ قطعا گریه کردن. ولی تا ابد که نمیشه گریه کرد. همین الانش هم چشمام‌ به زور باز میشه.
دیگه چه کاری؟ آهنگ گوش گردن. خوبه اما وقتی تنها باشی نه اینکه همه هر دقیقه سرت غر بزنن که" اون لامصبو از گوشت در بیار"
نوشتن تنها چیزی بود که برام موند. به نظر آرومم میکنه. یه جور حرف زدنه. حرف هایی که به هیچکس جز خودت نمی تونی بگی. می نویسمشون. تو یادداشت گوشی ، تو چت با خودم. این غمگینه که آدم نتونه حرفش رو به کسی بگه. بعضی حرف ها رو برای همیشه تو دل خودم نگه می دارم و بعضی ها رو چند باری به دیگران گفتم و دیگه از تکرارشون خجالت می کشم. چند بار در روز می تونی به دوستت بگی که حالت بده؟ چند بار دلداریت میده؟ تا کی از مشکلات تکراری تو خسته نمیشه؟ شاید این مشکلات برای منی که وسطشون هستم هنوز تازه باشه اما اون مطمئنا از شنیدنشون خسته میشه. و بله ، در نهایت هر کسی فقط خودشو داره. و امید دارم که یه روزی همه چیز خوب بشه. اما نشد هم به درک‌. برای خودکشی همیشه وقت هست ولی برای زندگی نه.