
گاهی برای فهماندن آنچه احساس میکنیم، آنچه در موردش فکر میکنیم و یا برای تحت تاثیر قرار دادن دیگری، دل گرمی دادن و حتی اظهار نارضایتی، ممکن است از زبان نمادین و یا استعاره استفاده کنیم. نمادها و استعارها بخشی جدایی ناپذیری از زبان هستند که گاه و بیگاه آنها را به کار میگیریم تا احوال درونی و بیرونی را بهتر بیان کنیم. عباراتی از این دست: مثل کوه باش، مثل چشمه زلال ، مثل ابر بهاری، مثل روز برام روشن هست و... را به وفور میتوان در مکالمههای روزمره و در متون ادبی دید.
ولی استفاده از زبان نمادین همانقدر که میتواند کمک کننده باشه همانقدر هم میتواند ایجاد ابهام کند، میتواند ما را از حقیقت دور و در مسیری مبهم و در وضعیتی سرگردان قرار بدهد.
شاید گاهی لازم باشد بجای به کار بردن زبان نمادین و استعاره به توصیه فروید عمل کنیم و حقایق را در حد فهم مخاطبمون بیان کنیم و از دیگری هم بخواهیم چنین کند و قصد و هدفش را واضحتر برایمان توضیح بدهد، چرا که فهم درست دیگری قدم بزرگی در داشتن تعاملی سالم است.
"حقایق نهفته در پس تعالیم ادیان چنان پیچیده شده و به صورت نظاممند در لفافه آمده، که عامه مردم نمیتوانند آن را درک کنند. درست مثل این که در پاسخ به کودکی که میخواهد بداند یک نوزاد از کجا آمده، پاسخ دهیم لک لک آن را آورده. در اینجا ما با زبانی نمادین، حقیقتی را برای کودک بازگو کرده ایم، ولی کودک که نمیتواند معنای نهفته در پس نماد لک لک را درک کند، به شک میافتد و احساس میکند سرش کلاه رفته است. اغلب از همینجاست که نطفه بیاعتمادی او نسبت به بزرگسالان بسته میشود و شروع به عصیان میکند به خاطر همین، امروزه سعی میکنیم دیگر از زبان نمادین بر توضیح وقایعی که ورای درک کودک است استفاده نکنیم و حقایق را در حد فهم و درک او برایش توضیح دهیم". زیگموند فروید