
داستانک
انگار همین دیروز بود که برای آخرین بار دیدمش. هر بار که از نزدیکی محله شان رد می شوم انگار کسی گلویم را فشار می دهد. احساس می کنم زخمی عمیق بر قشر مغزم کشیده شده است و در عمق آن تمام خاطرات با او بودن آنجا اردو زده اند. خاطرات دلنشینی که وقت و بی وقت به سطح حافظه ام می آیند و افسار هیجاناتم را در دسترس می گیرند. زورشان آنقدر زیاد است که مشغله ها و اضطراب های کاری هم حریفشان نمی شوند.
امروز بعد از مدتها برای کاری مجبور شدم از نزدیک خانه شان رد بشوم. نرسیده به خانه شان باغچه بزرگی قرار داشت که با انبوهی از درختان پوشیده شده بود. میان آن همه درخت، مسیر باریک موربی بود که دو طرفش با بوته ها شمشاد سبز پرتراکمی پوشانیده شده بود. هر جای شهر که می رفتیم درنهایت باز در این مسیر از هم خداحافظی می کردیم. مسیری که برایمان بعد از مدتی تعریف خاصی پیدا کرده بود. طول مسیر کوتاه بود ولی از آنجا که دلمان نمی-آمد از هم جدا بشویم، زمان بیشتری را آنجا می گذراندیم. داخل مسیر که بودیم دیگر به بیرون مسیر دید نداشتیم. برگهای در هم تنیده و پر برگ درختان، دالان را به خلوتگاه امن و راز آلودی تبدیل کرده بودند. دنیای داخل مسیر برایم متفاوت از دنیای بیرون آن بود.
حالا بعد چند سال امروز دوباره گذرم نزدیکی دالان افتاده بود. دل و جرات وارد شدن به دالان را نداشتم. دلم میخواست اگر قدم درونش می گذارم همه چیز مثل سابق بشود. دلم می خواست وقتی وارد دالان می شوم زمان به گذشته باز می گشت. به زمانی که او هم داخل این دالان کنارم بود.
به دالان که نگاه کردم دیگر هیچ چیزش مثل قبل نبود. برگهای درختان تنک و نحیف شده بودند، بعضی از شاخه ها خشک بودند و سنگ فرش دالان با انبوهی از برگ و خاک پوشیده شده بود. حالا دیگر از داخل مسیر می شد گذر ماشین ها از خیابان را دید.
حالا دیگر دنیای داخل دالان تفاوتی با دنیای بیرون آن نداشت.