
سختترین لحظات زندگی، زمانهای از دست دادن هستند. همانند وقتی که عزیزی را از دست میدهیم، مثل زمانی که دکتر به چشمهایمان نگاه میکند و با ابراز تاسف و همدلی از بیماری میگوید که برای باقی عمر همراهمان خواهد بود. همانند زمانی که در کودکی باد بادکنکمان را از دستمان جدا کرد و ما راهی جز تماشای دور شدن و محو شدنش در زمینه آبی آسمان نداشتیم، این بار هم کاری برای بازگرداندن از دست رفته نمیتوانیم انجام دهیم.
ما دیگر آن آدم قبل نیستم، اصلاً بعد هر از دست دادنی، ما دیگر آن آدم سابق نیستیم، ما در حال تجربه موقعیتی هستیم که میتواند ما را از جهان دور و در خود فرو برد یا میتواند ما را بیش از گذشته به جهان نزدیک و همراه و همقدمش کند، هم قدمی که میتوانیم در آن بخشهای ناشناخته خودمان را بشناسیم و رشد کنیم.
این انتخاب ماست که کدام دریچه را برای تماشای جهان انتخاب کنیم.
انتخاب ماست که قدر لحظهها و روزهای پیش رویمان را بدانیم.
انتخاب ما است که جهان را همانگونه که هست با تمام دردها و خوشیهایش بپذیریم و دوست داشته باشیم یا با ناسزا گفتن به آن یا انکار حقایقش، دردمان را تبدیل به رنج کنیم.
جهان کار خود را میکند و ما انتخاب خودمان را.
پ.ن: در فلسفه اگزیستانسیالیست موقعیتهایی همچون مرگ، بحرانهای سخت و حوادث ناگوار، موقعیتهای مرزی نامیده میشوند. رویدادهایی خاص، بحرانی و گریزناپذیر که فرد در آن خود اصیل وجودیش را بروز میدهد. کارل یاسپرس، فیلسوف و روانپزشک آلمانی، مهمترین نکته در این موقعیتها را شیوه واکنش ما میداند. در این موقعیتها میتواند رشد کرد یا درمانده شد، این بستگی به واکنش و انتخاب ما دارد.