
عشق آدم را داغ می کند
و دوست داشتن آدم را پخته می کند
هر داغی یک روز سرد می شود ،
ولی هیچ پخته ای دیگر خام نمی شود . . .
دوستت دارم
🕳🕳🕳🕳
نه شوقی برای ماندن ،
نه حسی برای رفتن ،
نه اشکی برای ریختن ،
نه قلبی برای تپیدن
نه فکر اینکه تنها میشوم ،
نه یاد آنکه فراموش میشوم
بی آنکه روشن باشم ،
خاموش شدم ،
غنچه هم نبودم ،
پرپر شدم
بی آنکه گناهی کرده باشم ،
پر از گناه ،
یخ بسته ام دیگر ای خدا...
او که دیگر رفته است ،
با غمها سر میکنم
شکست بال مرا برای پرواز ،
سوزاند دلم را ،
من مانده ام و یک عالمه نیاز
نه لحظه ای که آرام بمانم ،
نه شبی که بی درد بخوابم
نه آن روزی که دوباره او را ببینم ،
نه امروزی که دارم از غم رفتنش میمیرم...
نه به آن روزی که با دیدنش دنیا لرزید ،
نه به امروزی که با رفتنش دنیا دور سرم چرخید
پر از احساس اما بی حس ،
خالی از محبت
این همان نیمه گمشده من است ؟
پس یکی بیاید مرا پیدا کند ،
یکی بیاید درد دلهای بی جواب مرا پاسخ دهد
یکی بیاید به داد این دل برسد ،
اینجا همیشه آفتابی نبوده ،
هوای دلم ابری بوده
مینوشتم ، نمیخواند ، اگر نمی رفتم ،
نمی ماند ، رفتم و او رفته بود ،
همه چیز را شکسته بود،
روی دیوار اتاق نوشته بود که خسته بود
دلی را عاشق کنی و بعد خسته شوی ،
محال است که به عشق وابسته شوی
با عشق به جنون رسیدم ،
همه چیز را به جان خریدم ،
جانم به درد آمد و روحم در عذاب ،
لعنت بر آن احساس ناب ،
که دیگر از آن هیچ نمانده ،
هیچکس هنوز آن شعر تلخ مرا نخوانده ...