یادت هست
که من برای پرواز بادبادکی تنها...
تمام جهان را به باد می دادم!؟
برای همین بود
که تو آمدی به کودکی ام...
و از میان نگاهت هزار باد وزید.
مرا به لحظه های گرم بودنت بردی...
و من بزرگ شدم، به پاس حرمت تو...
پر از بلوغ شدم...
پر از لجاجت رفتن.
هنوز یادم هست...
وداع تلخ تو را...
و نگاهت که همچو طوفان بود...
تو ناپدید شدی...
من بدون تو تا مرز بی کسی رفتم...
و در خاموشی قلبم هزار بار شکستم.
پس از تو هیچ نگاهی مرا دوباره نساخت