
بهم میگفتن عمو عکاس.
کارم رو از عکاسی تو میدون آزادی شروع کردم.مردم نو نوار با شلوار پارچه ای و کتونی سفید یه ضبط تک کاست میگرفتن دستشون و میومدن جلوی سازه میدون آزادی وایمیستادن تا ازشون عکس بگیرم.خوشتیپاشون رو جدا میکردم و روی موتور ازشون عکس می گرفتم.
بعدها که دوربین نگاتیوی زیاد شد عکس های مردم رو ظاهر می کردم.پیر شدم تا یاد بگیرن که تو نور نباید فلاش زد عکس میسوزه.خب عکس سوخته ضدحال بود.فک کن طرف عکس عروسیش بسوزه دیگه با چی یاد خاطراتش کنه.
الان مد شده هر کی میخواد مخ یه زیبارو بزنه دوربین میخره. باورت نمیشه خدمتی که DSLR به تشکیل خانواده کرده به عکاسی نکرده.
چه ژستایی! بیشتر از اینکه با آسانسور جابجا بشن جلو آينه اش عکس میگیرن. هر چی فیلتر سگ، گربه، خر و شتر هست میندازن رو عکس. اینا بچه همون ننه باباهایی ان که وقت عکس گرفتن واسه بغلی شاخ میذاشتن.
قدیما عکس مونتاژ میکردیم رو حرم امام رضا که بگن طرف رفته پابوس آقا، الان عکس فتوشاپ می کنن کنار دریا که بگن رفتیم متل قو و برنامه کردیم.
یه سری هم خیلی دوست داشتنی ان.دوربین میخرن با لنز و تمام وسایل میذارن رو چشماشون تا دوستشون با موبایل ازشون عکس بگیره. یا دوربین رو میگیره رو یه وسیله که میخواد عکسش رو بگیره، بعد با موبایل از مانیتور دوربین عکس میگیره
ای وای! سرتو درد آوردم جوون. خدا به هنر عکاسی رحم کنه…