
شهید ناواستوار یکم احمد جوادی نیا، متولد ۲۷ خرداد در معزآباد جابری. ۲۴ سالگی ازدواج کرد و در ۲۷ سالگی، در اوج جوانی، مرخصی گرفته بود تا تدارکات عروسیاش را ببیند و کنار همسرش باشد.
اما وقتی فهمید ناو جماران برای مأموریتی ویژه به نیرو نیاز دارد، مرخصی را رها کرد. داوطلبانه رفت. خودش انتخاب کرد به جای خانه، روی عرشه بایستد.
۹ اسفند ۱۴۰۴ در چابهار، کنارک، موشکی به ناو اصابت کرد و احمد در میان شعلهها داماد آسمان شد.
از او در دفترش مانده:
«بچه که بودیم خیال میکردیم شیرینی زندگی تو آیندمونه، غافل از اینکه شیرینی زندگی همون ثانیههایی بود که به راحتی از دستشون دادیم. چه عزیزانی که نگرانمون بودن، اما اونجوری که باید ازشون قدردانی نکردیم و خط حضورشون نبودیم. دریغا که گذشت... کینهها رو بریزیم دور. روزی دلمون واسه خیلیا تنگ میشه. رفتن که همیشه با دست تکان دادن نیست، همیشه با خداحافظ گفتن همراه نیست. میشود بمانی اما رفتهای. چقدر دور من پر است از ماندههای رفته.»
روحش شاد و یادش جاودان. 🖤