
من ده دوازده روز نبودم تو فضای مجازی و نشستم یکسری مقاله خوندم ،یکسری تجربیات خودم نوشتم و امیدوارم که مفید باشه اما قبل از اینکه بخوام تجربیاتم رو بگم چند تا سوال می خوام بپرسم؟
-تایمهای که دقیقاً صرف این اپلیکیشن ها مثل اینستاگرام ،توییتر میکنید چقدره؟ - برای کنترل این قضیه عملاً کاری میکنید یا خودتون رو سپردید به دست نوتیفیکیشن ها؟ -برای رهایی از این شبکه ها کاری کردید یا نه؟ یکی از منابع خوبی که من به چشمم خورد کتاب قلاب هستش که توصیه میکنم بخونید

روزهای اولی که نبودم تو فضای مجازی واقعا سخت بود اما به خاطر شرایطی که برام پیش اومد مجبور شدم که یک مدت نباشم و اولین چیزی که به ذهنم رسید فصل ۵ قسمت ۲ سریال بلک میرور بود (این سریال رو هم حتما ببینید)

مورد اولی که بهش برخوردم این بود که دیدم مردم بیشتر دنبال اعتبارسنجی اجتماعی هستن یعنی اینکه من توی یک توییت دنبال اینم که فیدبک بقیه رو ببینم. این پوچی نیست. آدم ها نیاز دارند که باهم اینتراکشن داشته باشند و در حقیقت شبکههای اجتماعی دقیقاً همین کار رو میکنه
لایک ها باعث افزایش سروتونین میشه و حس خوب بهتون دست میده و همین هم باعث میشه دست به مهره بشید کاری که من برای مقابله با این موضوع کردم این بود که رو آوردم به کتاب و پادکست خیلی کار رو راحت تر کرد یعنی اون ساعت هایی که می خواستم بیام چرخ بزنم کتاب میخوندم یا پادکست گوش میکردم
مورد بعدی این بود که ما واقعا برامون مهم نیست که مردم درباره ما چی فکر میکنند صرفا میخواهیم همان چیزی که دوست داریم باشیم رو به بقیه نشون بدیم و خوب معمولاً توی سوشال مدیا خیلی راحت تر میشه این کار انجام داد
یکی از دلیلهای اعتیاد ما هم این است که ما همیشه دلمون می خواد چیزی نشون بدیم که نیستیم راه حل این ماجرا بیشتر به خودمون برمیگرده من برای این مشکل بیشتر نشستم کتاب خودشناسی(اگزیستانسیالیسم) خوندم و متوجه شدم این مشکل از کجا نشات می گیره
مورد بعدی ترس از دست دادن. بیشتر ماها تنهایم(مونوفوبیا)و خوب این معتاد شدن به فضای مجازی هم از شروع کرونا خیلی بیشتر شد برای فرار از تنهایی چه کاری باید کرد؟اینکه گوشیتو برداری خیلی وقتا شده هیچ کاری نداریم ولی به خاطر تنها بودن گوشی رو بر میداریم ،با رفیقا حرف میزنیم ،ویدیو کال می گیریم و هر کاری از این قبیل که باعث میشه به خاطر ترس از تنهایی و ترس از مردنی که تو تنهایی بهمون دست میده این کار را میکنیم و هدف اصلی جا میمونیم

و خوب راه حل این موضوع فیلم و سریال دیدن،گیم زدن ،خوردن و هر کاری بجز دست به گوشی شدن تاثیر سوشال مدیا پنج برابر کوکائینه برید راحت گل بزنید،سیگار بکشید خیلی جلوترید تا اینکه بشینید پای اینستاگرام یا توییتر
یکی دیگه از مواردی که من با رفیق روانشناسم باهاش صحبت می کردم این بود که ماها دیگه دنباله هدف بلندمدت نیستیم بیشتر تارگت هامونو کوتاه مدت می بندیم و خوب یک پست میزاریم یک توییت میزاریم و بعد ۲۰ دقیقه نیم ساعتش (حالا به تعداد میانگینی که همیشه لایک میگیره) خوشحال میشیم
و دوباره سروتونین میزانش میره بالا یاد مصاحبه نامجو با بیبیسی افتادم که میگفت دیگه ما اهداف بلندمدتی نداریم اگر هم هدف بلند مدت داشته باشیم تا سر کوچه بریم برگردیم یادمون میره و بیخیال هدف بزرگ و اصلیمون میشیم راه حلش اینه که هدف های بزرگ رو بشکنیم و کوچیکش کنیم
مورد بعدی این بوده که دقت کردم محتواها همیشه بیپایانه یعنی تو اکسپلور اینستاگرام میچرخی و همینجوری اسکرول میکنی پایین و تو بی نهایت غرق میشی تا جایی که خسته میشی، شارژت تموم میشه ،مامانت صدات میزنه پارتنرت کارت داره و...
عملاً شما از این لوپ بی نهایت در نمی آید همین بهتون لذت میده یک جایی داشتم می خوندم که میگفت سوشال مدیا مثل کازینوها میمونه هر چی که پول داری قمار می کنی حالا اینجا پول نمیدی همه زمانتو قمار می کنی