
میدانی دلم مدام بالا و پایین میپرد و دستهایم مدام خیس میشوند و نفس هایم به شماره میافتد...از ذوق نیست... از ترس است...ترس بهم رسیدن...ترس از دست دادن تمام آن همه خاطرات با هم بودنمان...این روز ها عجیب میترسم که آغوش امنت امن نباشد برایم...یا که دستت دیگر گرم نباشد برای فشردن دست هایم در دستهایت...کاش که زمان در همین نقطه میایستاد... میگذاشت نفسی تازه کنم...میگذاشت طعم بستیهای پارک آب و آتش زیر دندان هایم تداعی شود و آرامش خالصی از شیرینی نصیب حال این روزهایم شود....میگذاشت در سکوتی محض کل مسیر پیاده روی های شبانه یمان را پیاده طی کنم تا که نسیمی خنک از آرامش وصل، بین موهایم به پرواز درآید...میگذاشت بپذیرم که پس از سال ها خواستنات حال نوبت وصال است و شیرینی لبهایت...
میدانی بس که برای هم دویدهایم...برای با هم بودنمان به جنگ رفتهایم و هر بار خستهتر از هر بار دیگر بازگشتهایم و قلب های تکهتکه شدهیمان رو در آغوش گرفتیم، حال که میگویند میتوانید برای هم دیگر باشید...جان طلب کنید و جانان هم باشید دلم میلرزد...قدمهایم سست میشود...
بیا پرچم صلحمان را بیاویزیم از دریچه ی اکنون...بر روی فرش قرمز پهن شده قدم های شاد برداریم و جشن شادی به پا کنیم برای همین لحظه...لحظه ی حال... تنها لحظهای که صاحب ومالک آن هستیم و هیچ کس نمی تواند آن را از چنگ دستانمان در آورد...
این دست نوشته دقیقا برای یکسال پیش است... اما هم اکنون باز در جنگی سرد گیر افتادهایم و از رمق افتاده ایم و این بار آذوقه و مهماتمان هم رو به اتمام است....یا رب تو نگه دار این دلهای خسته باش.....