یه جایی توی سراشیبی های دربند وقتی بهش گفتم این همه محبت کردنت توی جایگاه یه دوست معمولی نیست، بی مقدمه بهم گفت که دوستم داره...درست همون جایی که بوی عطرش با بوی گوشت همبرگری که برام خریده بود قاطی شده بود...روبه روی همون سرباز سفارت خونه که توی سرما زیر دونه های برف پاسبانی می داد...
همبرگرها را نصفه رها کردیم...ازش فرصت خواستم که بزاره که بیشتر بشناسمش....تا بالای دربند دست تو جیب پیاده راه رفتیم... من از دوست داشته شدن چیزی بلد نبودم...اما همه ی تنم به سمت اش کشیده می شد...چشم هام محو کهربای چشماهاش می شد... و دستام مدام آرزو می کرد توی اون یخ بندون دربند دستاشو محکم بگیره تا لیز نخورم...من چیزی نمی دونستم اما سرشو که پایین می انداخت و چشم ام به موهای مشکی اش که با چند تا تار سفید جذاب تر شده بود می افتاد تمام تنم یخ می کرد....من از گرما و پهنای شونه های مردونه اش، ازلبخند های کشنده اش...از عطر تنش چیزی نمی دونستم.... فقط اون لحظه فرصت خواستم که باشه تا بشناسمش...