
یکسال بود که دیگر دوستیمان ساده نبود... مهر محبوب به آن آغشته شده بود...و رنگ محبت از گوشه ی آن نمایان بود. سنگینیهای نگاهش که نفسهایم را به شماره میانداخت، پیادهرویهای بیسر و تهای که انتهایی برای آن تعریف نمیکردیم، چشماهایش زیر قاب عینک مستطیل شکلش که دلم را به تب و تاب میانداخت... اما چیزی بود که هر بار میخواستم به زبان بیاورم سرخ میشدم و گرما را در تمام تنم حس میکردم...هر بار که عطرش در بینیام میپیچید میخواستم که بگویم اما چیزی مرا باز میداشت و هر بار در سینه حبس میشد؛ اما مگر نه اینکه وصال عاشق و معشوق از بوسه ایست که بر لبهایشان جاری میشود؟ پس چرا من و تو اینقدر برای داشتناش تعلل کرده بودیم؟...میدانم؛ بله خوب میدانم که آن چشمهایش محجوبترین چشمهای عالم است...شب ها در خواب میدیدم که محبوبم را بوسیدهام و او تنگ در آغوشم گرفته است و باد بین موهایمان میوزد و زمان به کناری رفته است...
دیگر نا امید بودم به لحظهی وصل دو معشوق و دردلم طوفان به پا شده بود...اما درست همان جا که نا امید و خسته برای لحظهی خداحافظی در آغوشم کشید مهر لبهایش را بر لبانم نشاند...ابتدا نفهمیدم که چه شد...نگاهش کرد...نرم خندید...تمام بدنم گر گرفته بود از لحظه شیرین وصل اش آن هم در سرمای پاییز وسکوت وهمانگیز خیابان...
می دانم که خدا همیشه حواسش به ما هست در تک تک لحظه ها...
می دانم که تو همیشه مرا نجات دادهای...هرجایی که نا امید شدهام ؛دستانم را سفت گرفتهای و در گوشم زمزمه کردهای که فردا روز بهتریست...