؛

آن شب، در حمام، بارها چهره‌اش را در آیینه نگاه کرد، چهره‌ای غمگین، خسته و ژولیده...بارها موهایش را روی شانه‌هایش ریخت. بارها به اتاقش رفت و سعی کرد کمی آنجا را مرتب کند. بارها کتابهایش را ورق زد و سعی کرد درس بخواند. بارها از پنجره به بیرون نگاه کرد. بارها موهایش را جمع کرد و بالای سرش بست. بارها گوشی‌اش را چک کرد. بارها کانال های بی‌مصرف را عوض کرد و بارها آنتنِ لعنتیِ تلویزیون را جابه‌جا کرد. بارها در دفتر خاطراتش چیزی جدید اضافه کرد. بارها در یخچال را باز و بسته کرد. بارها درها را قفل کرد. بارها تقویم را چک کرد. بارها به گوشه‌ای خیره شد. بارها به آهنگ‌هایش گوش کرد. بارها صورتش را در میان دستانش پنهان کرد. بارها پاهایش را در هوا تکان داد. بارها بغضش را قورت داد. بارها گریه نکرد و گریه نکرد و نکرد...

اما برای بار اول، به اشک‌هایش اجازه داد سرازیر شوند. اجازه داد گونه‌هایش خیس شوند. اجازه داد خشم سراسر وجودش را در بر گیرد. به خودش اجازه داد...تا صبح، گریه کند. بعد از آن، با شنیدن صدای هر آهنگی گریه کرد. با شکسته شدن لیوان مورد علاقه‌اش گریه کرد. با ریختن چای بر روی لباسش گریه کرد. با زمین خوردن در خیابان گریه کرد. با تمام حواس‌پرتی‌هایش گریه کرد. با تمام اتفاقاتِ کوچک گریه کرد. بعد از آن، او به اندازه‌ی تمام عمرش گریه کرد.