مرگ؛

امروز، پدربزرگ فوت کرد. البته نه پدربزرگ خودم، پدربزرگ مادرم. نمی‌دانم چگونه ناراحتی‌ام را بیان کنم، با گریه کردن؟ یا نوشتن...

من تاکنون ملاقات ‌های زیادی با او نداشتم، حتی می‌توان گفت شاید تمام کلماتی که رد و بدل کردیم به اندازه‌ی یک صفحه‌ی دفتر نشود...

اما خب، غم عجیبی مرا گرفته است. انگار چیزی در وجودم خالی‌ست، قسمتی از دلم پاره شده، یا سوراخ کوچکی در قلبم ایجاد شده است.

همه می‌گریند، اما من...انگار نمی‌توانم. نمی‌توانم گریه کنم، نمی‌توانم غم خود را با هیچ چیز نشان دهم. واژه‌ها در مغزم پراکنده است، نمی‌توانم مرتب‌شان کنم. نمی‌توانم این مغز سرشار از جملات نامفهوم را کنترل کنم. افکار منفی، تنم را سوراخ سوراخ می‌کنند.

چشمانم می‌سوزند، اما اشکی در کار نیست. بغضی در گلویم سنگینی می‌کند، اما گریه‌ای در کار نیست. انگار سنگی را قورت داده‌ام، و حالا همان‌جا، در گلویم جا خوش کرده است.

کلمه‌های پوچ و نامفهوم به صورت ردیفی در ذهنم ظاهر می‌شوند، جملاتی را می‌سازند که هیچ ربطی به افکار فعلی‌ام ندارند. شاید این کلمات می‌خواهند چیزی را به من بگویند. شاید تمام این کلمات می‌خواهند واژه‌ای را آشکار کنند. واژه‌ای تلخ، شوم و وحشتناک. و به قول قدیمی ها، حق...

"مرگ"

واژه‌ای دردناک که تا بدین لحظه درکش نکرده بودم. مرگ یعنی، چیزی که نیست، چیزی که نیست و دیگر هیچوقت برنمی‌گردد. چیزی که مغز انسان را خالی می‌کند، و قلب را سوراخ سوراخ.

چیزی که می‌رود، و دگر بازنمی‌گردد، چیزی که بود، اما دیگر نیست، چیزی که وجود داشت، اما دیگر ندارد.

"مرگ"؛ واژه‌ای سیاه، واژه‌ای دردناک، واژه‌ای جبران‌ناپذیر.

اما من، می‌توانم. می‌توانم حسش کنم، درست است، منظورم مرگ است. می‌توانم مرگِ آن نور خفیفِ وجودم را حس کنم، حس کنم که محو می شود. حس کنم که چیزی از وجودم می‌رود، چیزی که تاکنون متوجه حضورش نبودم...

چیزی که حالا، حالا که نیست، متوجه ارزشش شدم. افسوس می‌خورم. افسوس که ندانستم، افسوس که نتوانستم و افسوس که او حالا نیست، نیست و دگر هیچوقت نیست.

احساس بدی دارم، احساس می‌کنم خالی‌ام، پوچ‌م، معنایی ندارم...اما به خاطر چه؟

درست است. به خاطر همان واژه. مرگ؛