پارت 4
ماشین از میان زمین‌های سفید می‌گذشت. خیابان‌ها خلوت بودند؛ انگار همه می‌دانستند چیزی سر جای خودش نیست.
مامان جلوی ساختمان بلندی توقف کرد. ساختمان سرد و سنگین به نظر می‌رسید، طوری که حتی قبل از پیاده شدن هم حس خوبی نسبت به آن نداشتم.
وقتی وارد شدیم، حسم بدتر شد.
زن‌ها و مردهایی با چهره‌های مضطرب روی نیمکت‌ها نشسته بودند. بعضی آرام با هم حرف می‌زدند و بعضی فقط به نقطه‌ای نامعلوم خیره شده بودند. دیوارها ساکت بودند و بوی ملایم قهوه در فضا پیچیده بود.
به در بزرگی رسیدیم و بابا آنجا منتظرمان ایستاده بود.
اصلاً نمی‌شناختمش.
دیگر شبیه مردی نبود که چند ماه پیش از خانه بیرون رفت. انگار چند سال پیرتر شده بود. آرام بود... بیش از حد آرام.
تا وقتی که لیدیا با دو خودش را در آغوشش انداخت.
می‌توانستم قسم بخورم برق اشک را در چشم‌هایش دیدم.
اما من سمتش نرفتم.
فقط دست مامان را، که مثل تکه‌ای یخ سرد شده بود، محکم‌تر گرفتم.
چهارنفره روی صندلی‌های چوبی و بی‌روح نشستیم. وراجی‌های لیدیا تمام نمی‌شد؛ از اینکه بعدش کجا می‌رویم، چرا اینجا آمده‌ایم و اینکه لئو الان چه کار می‌کند. هیچ‌کس جوابش را نمی‌داد.
تا اینکه اسم خانوادگی‌مان را صدا زدند.
مامان ما را روی صندلی‌هایی دور از جایگاه نشاند و همراه بابا جلو رفت.
بعد از مدت طولانی، حوصله‌ی هر دومان سر رفت. لیدیا با گوشه‌ی لباسش بازی می‌کرد و من فقط سعی می‌کردم بفهمم بزرگ‌ترها درباره‌ی چه چیزی حرف می‌زنند.
کلمه‌هایی را می‌شنیدم که هیچ معنایی برایم نداشتند.
حضانت.
طلاق.
خیانت.
سرپرستی.
مصلحت کودک.
بعد از چند دقیقه، بابا و مامان به سمتمان آمدند.
بابا دستش را روی شانه‌ی لیدیا گذاشت و با لبخندی که شبیه لبخندهای همیشگی‌اش نبود، گفت:
«کسی اینجا بستنی می‌خواد؟»
بعد لیدیا را در آغوش گرفت.
مامان هم دست مرا گرفت و آرام گفت:
«وقت رفتنه.»
با تعجب پرسیدم:
«مگه قرار نیست با هم برگردیم؟»
کلماتم همان‌جا، میان سکوت، معلق ماندند.
مامان فقط دستم را نوازش کرد و لبخند تلخی زد.
بابا نگاهش را از من گرفت و به نقطه‌ی دیگری خیره شد.
هیچ‌کدام جوابم را ندادند.
آن فهمیدم سکوت ، گاهی بلندترین فریاد دنیاست.
