پارت 3
ماه‌ها گذشت.
برف بی‌وقفه روی حیاط می‌نشست، لایه‌لایه، انگار داشت همه چیز را آرام زیر خودش دفن می‌کرد.
چمن‌هایی که قبلاً سبز بودند، حالا زیر سفیدی سنگین و بی‌صدا گم شده بودند.
هیچ‌کس درباره‌ی آن شب حرفی نزد.
پدر دیگر به خانه برنگشت.
و هر بار که اسمش قرار بود گفته شود، جمله در نیمه‌ی راه می‌مرد.
نگاهم به مامان افتاد.
کنار آشپزخانه ایستاده بود و کابینت‌ها را مرتب می‌کرد، انگار دنبال نظمی می‌گشت که دیگر وجود نداشت.
دیگر از آن خنده‌ها خبری نبود.فقط خستگی.
حتی چند تار موی سفید بین موهایش،بیشتر از قبل دیده می‌شد.
لیدیا روی صندلی خودش را رها کرد.
او هم فرق کرده بود.
اول‌ها مدام سؤال می‌پرسید… درباره‌ی بابا، درباره‌ی برگشتن، درباره‌ی چیزهایی که هیچ‌کس جوابش را نمی‌داد.
اما کم‌کم یاد گرفته بود سکوت کند. نه چون جواب گرفته بود،چون دیگر انتظار جواب نداشت.
مامان بعد از اینکه کارش تمام شد، به ما نگاه کرد.
چند ثانیه طول کشید تا حرف بزند، انگار تصمیمش را از فاصله‌ی دوری می‌آورد.
بعد گفت:«برید آماده شید. می‌خوایم بریم یه جایی.»
وقتی از خانه بیرون رفتیم، هوا سردتر از قبل بود.
برف زیر قدم‌هایمان صدا می‌داد.آرام و تکراری.
و من آن لحظه نمی‌دانستم
این آخرین روزی است که همه‌چیز هنوز شبیه “قبل” است.
آخرین روزی که لیدیا کنارم راه می‌رفت،
بدون اینکه هیچ‌کداممان بدانیم داریم از هم جدا میشویممی‌شویم.
