
۱۳ سالگی و وقتی فهمیدم باید از الان به آینده فکر کنم.
شاید برای بعضیها عجیب باشد، اما من در ۱۳ سالگی برای اولینبار جدی به آینده فکر کردم.
نه از روی اجبار، نه از روی ترس بزرگسالانه؛
فقط یک سؤال ساده در ذهنم شکل گرفت:
اگر الان هیچ کاری نکنم، چند سال بعد کجا خواهم بود؟
تجربهای که ذهنم را درگیر کرد
همهچیز از یک روز معمولی شروع شد.
نه اتفاق خاصی افتاد و نه کسی چیزی گفت.
اما همان روز فهمیدم که زمان خیلی آرام و بیصدا میگذرد.
دیدم بعضی آدمها سالها فقط منتظر ماندهاند؛
منتظر اینکه «بعداً» شروع کنند.
همانجا بود که با خودم گفتم:
شاید من هنوز نوجوان باشم، اما میتوانم از الان یاد بگیرم.
۱۳ سالگی؛ سنِ تصمیمهای کوچک اما مهم
در این سن قرار نیست همهچیز را بدانیم.
قرار نیست شغل قطعی، مسیر مشخص یا برنامهی دقیق داشته باشیم.
اما میتوانیم:
فکر کنیم
تجربه کنیم
یاد بگیریم
و هر روز کمی بهتر شویم
من فهمیدم که شروع کردن لازم نیست سخت باشد.
گاهی فقط نوشتن یک متن، کشیدن یک نقاشی یا یاد گرفتن یک مهارت ساده کافی است.
ترسهایی که طبیعیاند
راستش را بخواهم، ترس هم داشتم.
ترس از اینکه:
نکند اشتباه انتخاب کنم
نکند وقت تلف کنم
نکند جدی گرفته نشوم
اما کمکم فهمیدم ترس داشتن در نوجوانی طبیعی است.
آنچه مهم است، ایستادن نیست؛ حرکت کردن است.
چیزی که از این تجربه یاد گرفتم
مهمترین چیزی که فهمیدم این بود:
لازم نیست از الان همهچیز مشخص باشد؛
فقط کافی است هر روز یک قدم کوچک بردارم.
همین قدمهای کوچک هستند که بعداً مسیرهای بزرگ را میسازند.
اگر تو هم ۱۳ سالت است…
اگر تو هم همسن من هستی و گاهی به آینده فکر میکنی، بدان که تنها نیستی.
این فکرها نشانهی ترس نیست؛
نشانهی رشد است.
۱۳ سالگی میتواند فقط یک عدد باشد
یا میتواند نقطهی شروع ساختن خودت باشد.
انتخابش با خود ماست.