چندتا سوال توی ناشناسم بود که راجع به فرآیند چاپ و نوشتن و ... کتاب بود. توی این پست میخوام راجع به این موضوع توضیح بدم، شاید شما هم بخواید که رمان خودتون رو بنویسید و این سوالات رو داشته باشید:
من سعی کردم با چندتا نشری که ژانر فانتزی کار میکردن در ارتباط باشم تا ببینم آثار ارسالی قبول میکنن یا نه. که جواب همهشون «نه» بود حتی بدون اینکه اثر رو ببینن. چند نفرم بعدش بهم گفتن که نشرای ایرانی بزرگ روی نویسندههای ایرانی ریسک و سرمایهگذاری نمیکنن و فقط در صورت اینکه کتاب ترجمه شده و معروف باشه قبول میکنن.
من آخر سر با یه ناشر کوچیک توی شهرمون صحبت کردم. اونم قرار شد فقط واسه خودم چاپ کنم(یعنی کل هزینه رو پرداخت کنم) چون گرافیستهاش رو نمیشناختم خودم یکی رو پیدا کردم و ایدههامو توضیح دادم تا جلد رو طراحی کنه(برای هر دو کتاب) بعدش چون فایل من استاندارد نبود، ناشر برام یکم تغییرش داد(سایز صفحات، فونت و ...) و بعدش خودم نشستم و کتاب رو ادیت کردم. فایل که آماده شد، فرستادم واسه ناشر و اون واسه مجوز اقدام کرد. (سه تومن واسه دو تا کتاب شد توی مهر ماه) تقریباً پنج هفته طول کشید و بعدش راجع جنس کاغذ و جلد صحبت کردیم. یکی دو هفته هم چاپ طول کشید. در کل، جایی معرفی نشد و خودم یه تعداد به دوستان و آشنایان دادم. در تلاشم تا توی طاقچه بذارم ولی ناشر سر دادن فایل ورد(که ادیتش کنم دوباره) داره یکم اذیت میکنه:/ قیمت جلد رو هم چون خودم چاپ کرده بودم تعیینش به عهده من بود. چهار جلد هم بعد از چاپ به وزارت ارشاد فرستاده شد تا ثبت بشه. در کل ناشر خوب پیدا کنید حتی اگه گرون باشه تا کمتر اعصابخوردی بکشید.
توی کتاب «هفت شمشیر پنج مبارز: آوای سفر» دیالوگها گفتاری و توی «انسانها و بردهها» دیالوگها رو نوشتاری نوشتم. که با توجه به موضوعاتشون متناسب بودن. اگر فضا رسمی و حالت کلاسیک طوری داره بهتره دیالوگهاتون رو نوشتاری بنویسید. اما اگر میبینید نیازی نیست و حتی شاید لازمه و برای شناخت شخصیتها هم مهمه گفتاری بنویسید. در کل این روزا بیشتر دیالوگها محاورهای هستن و کاربرد بیشتری دارن. بازم بستگی به موضوع و ایدهتون داره. چندتا صحنه رو توی ذهنتون تصور کنید که شخصیتها حرف میزنن؛ بعد ببینید اگه گفتاری باشه بهتره یا نوشتاری. اون موقع میفهمید که کدومشون مناسبتره.
من توی هر دوتا کتاب چاپ شده(و یکیش که هنوز چاپ نشده) از دو نقطه و گیومه استفاده کردم. بعضی جاها اگه شخصیت ناشناسی برای اولین بار میومد یا شروع فصل بود از خط تیره هم بهره میبردم. توی هری پاتر و نبرد با شیاطین کلاً از خط تیره استفاده شده ولی من نمیتونم به این شکل ارتباط بگیرم. توی هردوتاشون حالات درونی شخصیتها به نسبت بیرونشون پررنگتره. من که زیاد رو احساسات درونی - در این حد - تأکید ندارم همیشه از گیومه استفاده میکنم.(با توصیف دانای کل و خوده دیالوگها هم میشه احساسات رو نشون داد) پس باز هم به خودتون بستگی داره که با کدوم ارتباط بیشتری میگیرید. در هیچکدوم هم تکراری بودن حس نمیشه. البته بهتره بعد از توصیف صحنه یا حالا هر چی جمله رو تموم کنید و فقط گفت رو بنویسید. داس مرگ ترجمه نشر پرتقال هم همین شکلی هست.

قبل از اینکه ناشر برام یه فایل جمع و جور بفرسته، سایز کاغذها پیشفرض ورد و فونت بی نازنین 18 بود. بعدش شد 14.5 سانتیمتر در 21.5(145 میلیمتر در 215) با فونت بی لوتوس 13. منی که گیومه زیاد استفاده کرده بودم لوتوس ظاهر خیلی بهتر و روانتری نسبت به نازنین داشت. توی تصویر بالا هم گذاشتم که چطور دیده میشه. در کل باید با سایز کاغذ هماهنگ باشه.
کج کردن اسم شخصیتها برای اولین بار رو چند جا دیدم ولی من این این کارو نکردم. ترجیح دادم همونطور ساده باشه. بولد کردن و اینجور چیزا اختیاریه و به سلیقهی نویسنده بستگی داره. اضافه کردن تلفظ اسامی توی پاورقیها هم - اگر فارسی نباشن - هم لازمه. هرچند که من حتی اسمهای باستانی فارسی رو توی پاورقی گذاشته بودم و اکثر کسایی که خونده بودن اصلاً نگاه نکرده بودن😂 و اسم نصف شخصیتها رو اشتباه میگفتن. واسه همین تصمیم گرفتم از این به بعد به اعرابگذاری بسنده کنم.
باز هم اگه سوالی داشتید توی ناشناس ازم بپرسید تا جواب بدم. ممنون بابت پیامهای خوبتون ویرگولیهای عزیز!
پ.ن: مثل اینکه کامنتا به طور محدودی باز شده، اگه سوالتون واجب بود و نمیتونستید صبر کنید تا تأیید شه توی ناشناس بپرسید. دمتون گرم.




