راستش این متن داستان کوتاه یا خاطرهی خندهدار نیست. این یکی دیگه عین واقعیته.
چندروزی هست به خاطر امتحانها نمیتونم توی ویرگول بچرخم؛ نمیتونم بنویسم و خوب کتاب بخونم(سه جلد کتاب تموم کردم تو این سه روز) حتی اگر هم انجامشون بدم انگار کیفیتشون پایینه و من نمیخوام که نتیجهی کار مطابق میلم نباشه. پس چیکار کنم، دو هفته مونده تا تموم شیم، این دو هفته رم یه جوری سَر کنم و بعدش دوباره شروع کنم؟ خیلی برنامهها برای همون روز امتحان آخر دارم با اینکه خیلیها از روی جَو گرفتن برنامه میریزن من از اول سال تحصیلی دارم به عملی کردنشون فکر میکنم، دل تو دلم نیست که بشه 21 خرداد، آخ که چه کیفی قراره بکنم. روز اول رو به خودم یه استراحت مفصل میدم و میشینم گیم میزنم و کتاب میخونم و میخوابم. ولی 22 خرداد دیگه اینطوری نیست، با اینکه دلم میخواد زیاد بخوابم وجدانم نمیذاره دو ظهر از خواب پا شم برای همین سعی میکنم حداکثر تا یک شب بخوابم(تایم خوابم ساعت سه و نیم بامداده)
بعدش میرم سراغ نقشهی اصلیم، همونی که 9 ماهه دارم انتظارشو میکشم! دو ماه یا بیشتر تابستون رو ازم میگیره ولی برای اون روزی که به اتمام برسه دارم لحظهشماری میکنم، اگه تا اون موقع تو ویرگول بودم، حتما خبرشو میذارم تا شماهم لذت ببرید!
توی ویرگول بودن خیلی خوبه، خیلی چیزها یاد میگیرم و این روی زندگیم اونم توی این سن واقعا تاثیر میذاره. کاش زودتر این دیوار لعنتیِ امتحانات داغون شه تا بدوبدو بیام تو ویرگول متنهای باحال کاربرهارو بخونم.
خلاصه دلم پر بود، مرسی که خوندین(البته اگه تا آخر خوندین)