چون سال تحصیلی تموم شد؛ خواستم از یه خاطرهی عجیب غریب تو سال دهم رو اینجا بنویسم که هم عجیب بنظر میاد هم خندهدار! داستان از اونجایی شروع میشه که:
یه روز زنگ تفریح دوم ما رفتیم حیاط و داشتیم همینطوری قدم میزدیم که یهو بطری از دست دوستمون «سمانه» افتاد رو زمین و اون هم تلاشی برای برداشتنش نکرد. منم که عشق فوتبال داشتم و هر زنگ ورزش بساط گل کوچیک به راه بود؛ تصمیم گرفتم یه بار هم با بطری امتحان کنم. بطری دقیقا روی نقطهی نه قدمی دروازه بود و انگار مقدر شده بود که با پنالتی زدن من این ماجرا شروع بشه! خلاصه من رفتم و با یه سیسِ رونالدویی، پنالتی رو توی دروازه خالی گل کردم و سمانه رفت بطری رو بیرون آورد و در نقطهی مقابل من، پیشروی کرد و رفت که بطری رو توی اون یکی دروازه گل کنه؛انگار ناخواسته یه بازی رو شروع کرده بودیم.
بعد از این که سمانه بطری رو گل کرد؛ چند نفر از بچههای کلاس ما(دهمیک) و دهمدو هم ملحق شدن و کلاس به کلاس تیم تشکیل دادیم، چند نفر هم از یازدهمها اومدن و قاطی شدیم و اون ده دقیقهی کوتاه رو به بهترین شکل ممکن طولانی کردیم و یه بازیِ مهیج و جذاب شد.
بعد از گذشت چند روز که همش بطری عوض میکردیم(چون بطریها زیر پا له میشدن) من تصمیم گرفتم که یه توپ بسازم چون نه مدرسه توپ میداد و نه اجازه میدادن که با توپ بازی کنیم. خلاصه نشستم و هرچی کیسه و نایلون تو خونه بود رو جمع کردم و یه توپ خوشگل و محکم ساختم و یه لایه جوراب هم کشیدم روش. بردمش مدرسه و همین که زنگ اول شد، کلاس به کلاس بازی کردیم. چون زمین فوتبالمون کوچیک بود جمعا بیشتر از ده نفر نمیشدیم و خوش میگذشت.
زنگ دوم هم به همین روال گذشت و شد زنگ تفریح سوم، این زنگ تفریحمون بیست دقیقه بود و اکثر پایهها میومدن حیاط. برای همین هم شلوغ میشد و احساس میکردیم که داریم توی آنفیلد بازی میکنیم. همین زنگ که داشتیم بازی میکردیم، یهو چند نفر از یازدهما ریختن سرمون و گفتن که ماهم باید بازی کنیم و خواستهشون رو به ما تحمیل کردن. ماهم هیچی نگفتیم و قبول کردیم و بازی شروع شد؛ لامصبا خیلی وحشیانه بازی میکردن و کم مونده بود که چندنفرمون با مخ بخوریم زمین!
گذشت و فردا شد. این سری تصمیم گرفتیم که یازدهمها رو بازی ندیم و نذاریم که بهمون زور بگن. زنگ تفریح سوم که شد باز اینا اومدن حیاط و زور گفتن. ما جلوشون ایستادگی کردیم و با قاطعیت «نه» گفتیم. اوناهم مارو تهدید کردن و گفتن که اگه بازیشون ندیم میرن به معاون میگن! خلاصه ما بازهم قبول نکردیم و خودمون بازی رو ادامه دادیم. زنگ تفریح که خورد؛ من توپ رو قایمکی از چشم معاون رد کردم و بدوبدو رفتم کلاسمون. یهو دیدم دوستم تو راهرو داره داد میزنه: «سارینا معاون اومد توپ رو قایم کن!» منم که اصلا تو باغ نبودم توپ رو فوری پرت کردم تو جای قفسه مانند کنار دیوار. دو ثانیه بعدش معاون اومد و گفت: «بچهها توپ رو بیارین.» هم اونایی که از قبل تو کلاس بودن و هم ما انکار کردیم که اصلا توپی وجود نداره که یهو، یکی از اون یازدهمها اومد تو کلاس و من و سمانه رو با انگشت نشون داد و گفت: «خانم این دوتا توپ دستشون بود!» و بعدش فرار کرد رفت کلاسشون! معاون هم توپ رو دید و از ما گرفت. گفت که چون معلم ورزش بالاسرتون نیست نمیتونین بازی کنین و حق استفاده از وسایل ورزشی رو ندارین! ماهم ناکام موندیم و با کلی نقشهی انتقام از یازدهمها توی سَرِمون، نشستیم سر کلاس درس.
فردا شد و ما تسلیم نشدیم و دوباره با بطری شروع کردیم به بازی کردن. این سری دیگه یازدهمیها خبرچینی نکردن و ماهم به بازی کردن با بطری قانع شدیم. تا اینکه یه روز، «شقایق» از دهمدو، یه توپ کاغذیِ خوب و محکم درست کرد و رسما بازی بین ما و دهمدو، تبدیل شد به جام جهانی ملتها! اما کسایی که این سری جلو پامون سنگ انداختن یازدهم نبودن، دهم بودن! اونم دهم ریاضی! یکیشون بعد از اینکه زنگ خورد توپ کاغذی رو از حیاط مدرسه پرت کرد بیرون! ما لشکرکشی کردیم کلاسشون و گفتیم دفعه آخرتون باشه که توپ مارو بیرون میندازین وگرنه دعوامون میشه! اونا هم گفتن ما دوباره میندازیم و هیچکاری از دستتون برنمیاد!
این سری دیگه نمیتونستیم قلدری شدن رو اونم از همپایهی خودمون تحمل کنیم! زنگ زیست نشستیم سناریو چیدیم که چطوری جواب دهم ریاضی رو به بهترین شکل ممکن بدیم و پوزهشون رو به خاک بمالیم.
زنگ تفریح سوم شد و لحظات ملکوتی فرا رسید؛ اکیپ دهم ریاضی رفتن پشت دروازه نشستن و کل کلاس ما و دهم دو ریختیم حیاط و با بطری من، مدام به طرف دروازهای که اونا نشسته بودن شوت زدیم. اونا هم هی حرصی میشدن و تیکه مینداختن ولی جوابهای ما سَر تر بود! تا اینکه یکی از بچههای کلاسمون «مهدیس» که شوتهاش عین روبرتو کارلوس قوی بود رفت پشت بطری و شقایق به عنوان دروازهبان ایستاد. مهدیس بطری رو به سمت کنج دروازه پرواز داد و بطری دقیقا خورد به سر شقایق و رفت بالا سر دهم ریاضی! در بطری باز شد و آب داخلش ریخت رو اونا! بهترین کارگردانها هم نمیتونستن همچین صحنهای خلق کنن که ما کردیم!
یکی از بچههای دهم ریاضی که اسمش سنا بود؛ بطری رو برداشت و پرت کرد بیرون، بعدشم اومد روبهروی من و ناموسی داد، من مقعنهاش رو گرفتم و گفتم: «با کی بودی بیشعور؟»
سنا از ترس قالب تهی کرد و هیچی نگفت. ولی من مقعنهاش رو محکم گرفته بودم و ولش نمیکردم؛ بعدش بچههای کلاسمون منو جدا کردن و اون در رفت!
مدرسهی ما جایی نیست که بشه راحت دعوا کرد؛ سر هرچیزی تعهد میگیرن و همه جا دوربین و شنود گذاشتن و سر همین، ما نتونستیم یه لشکرکشیِ شصت نفره به کلاس دهم ریاضی انجام بدیم. رفتم پیش مدیر و گفتم که فلانی همچین حرفی به من زده و اون گفت که به حسابش میرسم و یه جورایی قضیه به نفع ما کشیده شد. چون سه روز آخر مدرسه بود؛ مدیر نذاشت که دوباره بازی کنیم ولی دهم ریاضی رو یه جووووری ادب کرد که اون دو روز آخر دیگه حیاط پیداشون نشد!
