این خاطره برمیگرده به سال تحصیلی قبل، جونم براتون بگه که:
یه روز که ما سرکلاس نشسته بودیم اومدن و دو سه نفر از کلاسمون که رو برای «انشای نماز» اسم نوشته بودن صدا زدن و گفتن که نمره داره. دوستمون «حدیث» هم قاطی این چند نفر بود و یه ربع مونده به زنگ از معلم اجازه گرفت و رفت نمازخونه.
زنگ خورد و ما رفتیم طبقه بالا که ببینیم حدیث در اومده یا نه، از کفشهاش که جلوی نمازخونه بود فهمیدیم هنوز اون توعه و درنیومده؛ ما یهکم منتظر موندیم و هی با خودمون میگفتیم که الانهاس که زنگ بخوره این چرا نمیاد بیرون! توی همین حالواحوال بودیم که یهو به سرمون زد کفش حدیث رو برداریم و پنهون کنیم! کفشش رو برداشتیم گذاشتیم پشت پردهی پنجرهی روبهرو و خودمونم رفتیم پشت پرده(پنجره از کف بود) و منتظر شدیم که حدیث دربیاد و واکنشش رو ببینیم. من اول از همه کنار پرده وایسادم و میتونستم درِ نمازخونه رو ببینم. خلاصه دو دقیقه گذشت و حدیث پدیدار شد؛ اولش خیلی طبیعی دنبال کفشش گشت ولی بعدش آشفته شد و هی کفشهارو زیر و رو کرد تا مال خودشو پیدا کنه! به حدی که با جورابهای خوشگلش اومد رو کاشی و با استرس اینور اونور رو گشت؛ رنگش عین گچ سفید شده بود و منم که داشتم با چشم خودم تقلاهای حدیث رو میدیدم، پشت پرده از خنده منفجر شده بودم و کم مونده بود که از خنده خفه بشم چون نباید صدامون در میومد.
وقتی که یکی از همکلاسیمون از نمازخونه اومد بیرون حدیث با ناباوری و بهتزده برگشت بهش گفت: «سوین کفشهامو دزدیدن!»
سوین هم مثل حدیث اینور اونور رو گشت ولی چیزی پیدا نکرد؛ تا اینکه یهو حدیث همونجور با جوراب اومد جلو و پرده رو کنار کشید و مارو دید؛ ماهم عین گاو داشتیم میخندیدیم و نمیتونستیم یه کلمه هم حرف بزنیم. حدیث که فشارش افتاده بود با هزاربدبختی کفشهاشو پوشید و به ما چندتا فحش آبدار داد و یهکمم کتکمون زد. ولی خدایی ارزششو داشت!

شماهم حتما امتحان کنید.