خورشید سوزان در آسمان خودنمایی میکرد و نورش را بر زمین میتاخت. فایدرا، دختری تهیدست و بیکس، زیر سایهی یک خانه پناه گرفته بود و آفتاب را تماشا میکرد. او تماشای چیزهایی که رایگان بودند را دوست داشت.
امروز ده سالش میشد و میتوانست خودش را جزو آدم بزرگها حساب کند، مگر همه آن هایی که بزرگ و بالغ بودند سنشان دو رقمی نبود؟
حتی با اینکه امروز تولدش بود هم فرقی بین امروز و دیروز احساس نمیکرد. موهای خرماییاش مثل دیروز بود و چشمان سیاهش هم فرقی نکرده بود. از نظرش روزها مثل هم بودند و تنها تفاوتشان این بود که او روز به روز فقیرتر میشد. اگر زمان دست خودش بود؛ کاری میکرد که در یک روز شاد و بینظیر کنار خواهرش زندگی کند نه در روزهای متفاوت، اما چنین چیزی امکان پذیر نبود.
فایدرا زانوانش را بغل کرد و چشمانش را بست. خواهرش را تصور کرد که او را در آغوش گرفته و نفسهای گرمش به صورت فایدرا میخورَد. اگر میدانست که قرار است او را از دست بدهد، هیچوقت از آغوشش بیرون نمیآمد.
در همین حال که فایدرا غرق خیالات خود بود؛ سروکلهی مردی قدبلند با لباس های رسمی پیدا شد و روبه روی فایدرا ایستاد. فایدرا که حضور کسی را حس کرده بود چشمانش را باز کرد و بالا را نگاه کرد و دید که مرد ناشناس به او لبخند میزند. فایدرا از جایش بلند شد و کمی عقب رفت؛ سپس پرسید: «آیا چیزی از من میخواهید؟ من چیزی برای اینکه به شما بدهم، ندارم.»
مرد ناشناس لبخندش را پررنگتر کرد و دستش را جلو آورد تا با فایدرا دست دهد. سپس کلاهش را به نشانهی احترام برداشت و گفت: «من آ.ز هستم، نام تو چیست؟»
فایدرا با تردید با مرد ناشناس دست داد و گفت: «نام من فایدرا است ولی آ.ز یعنی چه؟»
مرد ناشناس کلاهش را روی سرش گذاشت و گفت: «یعنی آقای زمان، خوشحالم که نامت را به من گفتی، حالا میتوانم تو را به زمانی که دوست داری برگردانم. فایدرا، میخواهی به چه سالی برگردی؟»
فایدرا عقبتر رفت و با تمسخر گفت: «آقای زمان؟ این دیگر چه نام مسخرهای است؟ خودت هم خوب میدانی که نمیتوان در زمان سفر کرد.»
آقای زمان عصبانی نشد و با مهربانی دست فایدرا گرفت. سپس گفت: «میتوانی امتحان کنی.»
فایدرا برای اینکه این شوخی مسخره را زودتر تمام کند گفت: «مرا به سالی برگردان که خواهرم زنده بود.»
آقای زمان لبخند زد و دست فایدرا را محکمتر فشرد. در یک لحظه، خورشید تیره و تار شد و تاریکیِ عجیبی اطراف فایدرا و آقای زمان را فرا گرفت. تاریکی به خود چرخید و محیط اطراف را مانند سیاهچاله به درون خود کشاند. یک لحظه بعد، آقای زمان دست فایدرا را رها کرد و هردو روی چمنهای تپهای فرود آمدند. فایدرا که از این اتفاق شگفتزده شده بود با تعجب پرسید: «این دیگر چه چیزی بود؟»
آقای زمان کلاهش را درست کرد و گفت: «ما به همان سالی برگشتیم که خواهرت زنده بود. آخرین سال زندگیاش.»
فایدرا که باورش نمیشد همچون چیزی رخ داده است روبه آقای زمان کرد و گفت: «یعنی حالا میتوانم با خواهرم زندگی کنم؟»
آقای زمان سرش را به نشانهی رد این موضوع تکان داد و گفت: «نه، چون یک فایدرای دیگر هم وجود دارد. تو متعلق به این زمان نیستی.»
فایدرا ناامید شد و گفت: «پس فایدهاش چیست؟»
آقای زمان کمکم نامرئی شد و آخرین جملاتش را به زبان آورد: «خواهرت را در آغوش بگیر و از بودن در کنار او لذت ببر، آن موقع که من برگردم، دوباره به همان روزی که همدیگر را دیدیم بازخواهی گشت. ولی این را بدان که من زود برمیگردم، زودتر از آن چیزی که فکرش را میکنی.»
ولی قبل از اینکه آقای زمان کامل ناپدید شود، فایدرا دست او را محکم گرفت و گفت: «نمیتوانم این کار را بکنم.»
آقای زمان از نامرئی شدنش جلوگیری کرد و با تعجب پرسید: «چرا؟»
اشک از چشمان فایدرا سرازیر شد و گفت: «چون نمیتوانم این حق را از فایدرایِ دیگر بگیرم.»
آقای زمان شگفتزده شد و گفت: «ولی آن فایدرا همان تو هستی! هیچ تفاوتی میان شما وجود ندارد.»
فایدرا اشکهایش را پاک کرد و لبخند زد. سپس گفت: «اگر نگذارم که او از آخرین ماههای بودن در کنار خواهرم لذت ببرد قطعا در آینده ناامید تر و افسرده تر از چیزی که هستم خواهم شد.»
آقای زمان لبخند زد و گفت: «درست میگویی، جبران حسرتهای گذشته، همان خاکستری است که چشمان آینده را میسوزاند.»
