شاید عنوانم زیاد درست نباشه، آخه مگه ما دو ماه قبل چه چیز خفنی داشتیم که از عرش به فرش رسیده باشیم؟! امروز بعد از دو ماه تونستم با دوستم حرف بزنم، در حد یک ساعت اونم متنی! بعد از شصت و خوردهای روز فقط در همین حد تونستم، کلی حرف ناگفته داشتم، حس میکردم باید از هر لحظه استفاده کنم و پیام بدم، انگار ساعت شنی گذاشته بودن جلوم و با سرعت باد پیش میرفت. بهش گفتم شاید یه هفته دیگه ده روز دیگه بتونم دوباره پیام بدم اونم اگه بشه! همون یک ساعتی که اینترنت بود احساس حقارت کردم! بله تحقیرآمیز بود؛ منی که تا دو ماه پیش اینترنت یه بخش عادی از زندگیم بود و باهاش میرفتم صدتا جا حالا بعد دو ماه با بدبختی تونسته بودم چهارتا پیام بدم!!!
امروز که حال نداشتم میگفتم کاش خونه تنها بودم، یه اهنگ ملایم وا میکردم و مینوشتم. بعدشم میرفتم ویرگول و تو کلمهها غرق میشدم. یهو به خودم اومدم گفتم عه! یعنی انقد یادت رفته که یه زمانی اینترنت هم بود؟! یادت رفته چه حسی داشت؟! که مثلاً باهاش میشد رفت پینترست ادیت اینا دید؟! میشد رفت ویسکال با خارجیها زبان تمرین کرد و با دنیا آشنا شد؟! باهاش میشد گیم زد ها! لامصب تو که همهاش یه پات تو گیم بود براش خرج میکردی اصلاً یادت مونده جای دکمهها کجا بود؟! ...
نه نه این خوب نیست. هیچوقت فکر نمیکردم حسرت پارسال این موقع رو بخورم. مگه زندگی چقدر سریع میتونه اون روی دیگهاش رو نشون بده؟! البته تا جایی که من یادم میاد همهاش اون بخش بدبختیوارش به ما ایرانیها رو کرده...
بین ما و خوشبختی یه نرسیدن فاصلهاس.
پ.ن: اینترنت اونقدری وضعش بد بود که من از دی ماه به بعد نتونستم بازیهای بتل رویال انجام بدم(میگفتن کانفیگ نزنید آیپی عوض شه اکانت بن میشه، حالا چه بسا اینکه میزدی هم مچ استارت میشد و نمیرفت تو!)
نخواستم بین پست چند پارتیم فاصله بیفته واسه همین این رو تا زمان انتشار توی پیشنویسها نگه داشتم. ممنون از اینکه زمان میذارید و میخونید.
1405/2/12
شاید ما هم مثل کانر توی Detroit: Become human باشیم که انسانها ادعای برتری دارن براش! اگر هم کاری که براش موظف شدیم رو انجام ندیم میشیم deviant(منحرف!)
چه جالب...
