باورم نمیشه انقد با بچههای ویرگول همزادپنداری میکنم، دیروز که داشتم این پستم رو مینوشتم، راجع به نویسنده شدنمم دو پاراگراف نوشتم ولی همشو پاک کردم! با خودم گفتم تو این وضع مملکت، که خانوادهها داغدارن، جوونا از زندگی بریدن و تورم پدر همه رو درآورده آرزوی من مسخره و کوچیکه. تا اینکه امروز صبح این پست آقای تهمتن رو خوندم! باورم نمیشه یکی حرف دل منو گفت!
منم دلم میخواد انگشتام از شدت نوشتن درد بگیرن، از شدت نشستن پشت فایل ورد کتاب قولنج کمرمو بشکونم، شب تا دیروقت بیدار بمونم و در حالی که صفحات اوج داستانو خلق مینویسم آهنگ تو گوشم پلی باشه، با ذوق از رونمایی کتابم بگم، برم مدرسه یکی بیاد سراغم بگه عه تو همونی؟ من کتابت رو از کتابخونه مدرسه خوندم! برم کتابفروشی مورد علاقهام ببینم کتابام اونجا تو ویترینن. کلی آرزوی دیگه که رسماً محالان...
دلم میخواد تعداد دفترچههای پرشدهام اونقد زیاد باشه که نشه شمرد. دلم میخواد توی حالت عادی کتاب بنویسم. دلم میخواد وقتمو صرف نوشتن کنم ولی دلم نمیخواد به خاطر درس از خوابم بزنم تا بنویسم.
ولی آخرش که چی؟! من موندم و مدرسه. من موندم و کشوری که توش نویسندهها رویاهای شکستخوردهن. ما موندیم و صدتا آرزوی دیگه... ما موندیم و خیالپردازیهای شبانه، که خودمونو اون آدم موفق فرض میکنیم که میره بالای استیج و جایزه رو میگیره. ایرانی نیستیم اگه حداقل یه بار تصور نکرده باشیم، ولی بازم میرسیم به همون جملهی اول، آخرش که چی؟!
چند روزیه نوشتن یه کتاب جدید رو شروع کردم، دارم به آب و آتیش میزنم تا کمالگرایی نوشتنم رو (اصلاً در زندگی عادی کمالگرا نیستم) بذارم کنار. برخلاف قبلی که تو بیست روز تمومش کردم، این یکی شاید چند ماه طول بکشه، اصلاً نمیدونم ایدهاش خوبه یا نه، کسی جز دوستام قراره بخونتش یا نه، دارم خوب مینویسم یا نه، هیچکدوم رو نمیدونم، بعضی وقتا یادم میره که دارم واسه خودم مینویسم نه بقیه، یه موقعهایی انگار بردهی خوانندهها هستم، همهش میخوام بهترین ایده رو ارائه بدم، فایل پرفکت باشه، همه چیز بینقص باشه تا بقیه خوششون بیاد ولی الان دیگه نه، البته دروغ میگم، هنوز هست، هنوز نتونستم کامل این ذهنیت رو بردارم. دارم سعیام رو میکنم، یه بار میخوام فقط مزخرف محض بنویسم تا به خودم ثابت شه اونطوری که فکر میکنم بد نمینویسم ولی هیچوقت نمیتونم! نمیتونم به خودم اجازه بدم... مزخرف نوشتنم آرزوست...
چی میشد اگه فقط یه نویسندهی معمولی توی فلان کشوری بودم که دیده میشدم؟ سالی دوتا کتاب میدادم بیرون، چند ماه استراحت و دوباره خلق یه دنیای جدید، چی میشد اگه فقط و فقط میتونستم تو دنیای شخصیتهام باشم؟ دوباره «کلی چی میشد اگههایِ» محال!
خلاصه سرتون رو درد نیارم، آرزو داشتن صرفاً تصور چیزهای عجیبغریب نیست، بعضی وقتا یه چیزایی آرزو میشن که اگه این جبر جغرافیایی لامصب نبود، دستیافتنی میشدن و هیچوقت محال نبودن...
اینجا شنیدار نظراتتون هستم.
