ویرگول
ورودثبت نام
sun chan
sun chan!Don’t you tell me what you think that I could be
sun chan
sun chan
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

خاطرات آینده (پارت پنجم: فرار به توان هزار)

وی قفلی زده است رو این عکس*

خب خداییش برویم ادامه.

------------از زبون شما----------

و پس از هشت سال برای اولین بار وارد کلاس شدم...

کلاه هودیم رو کشیدم رو سرم، به اطراف نگاه کردم: یه کلاس نبستا بزرگ با حدودا بیستا دانش آموز و یه تخته سیاه بزرگ که کلا یکی از دیوارا رو پوشونده بود، دیوارا سفید بودن و دوتا پنجره بزرگ رو به بیرون وجود داشت، فقط یکی از صندلی ها کنار دیوار خالی بود و حنما اونجا جای من بود. رفتم جلو، احساس میکردم همه به من نگاه میکنن، همینجوری داشتم جلو میرفتم که یهو این سکوت جذاب با صدای یکی از پسرای کلاس شکست:(( تو دانش اموز جدیدی؟ یا همون دختره ای که از مدرسه فراریه؟))

صادقانه گفتم:(( همونی که از مدرسه فراریه!))

کل کلاس زدن زیر خنده، مگه من چی گفتم؟ فقط جوابشو دادم. رفتم نزدیک صندلیم و میخواستم بشینم که یکی صندلی رو از زیر پام کشید و منم محکم خوردم زمین، پشت سرم رو نگاه کردم، همون پسره بود، داد زدم:((تو مشکل داری عوضی؟))

با پوزخند نگاهم کرد و گفت:(( هه! مطمئنم خوندن و نوشتن هم بلد نیستی! هرچی نباشه تو کل عمرت از مدرسه فرار بودی!))

بلند شدم و رفتم نزدیکش، یقه ش رو گرفتم و داد زدم:(( هوی هر نره خری هستی! عین بچه ادم بشین سر درس و مشقت! فضولی کردن تو زندگی بقیه به تو نیومده! اصلا به تو چه که من میام مدرسه یا نه؟ همین که برام وقت میزاری و پشت سرم حرف میزنی یا باهام بحث میکنی نشون میده خیلی بهم اهمیت میدی! گمشو سر جات!))

و پرتش کردم رو صندلیش، صدای قدم زدن میومد، نشستم سر جام، احتمالا معلم بود دیگه.

در باز شد و یه خانم قد بلند با کت و دامن مشکی و موی قهوه ای و ببند از پشت بسته شده وارد کلاس شد، به کلاس نگاه کرد و چشمش به من خورد، گفت:(( سلام خانم کارتر! خوشحالم که بالاخره اومدی مدرسه!))

گفتم:((سلام! حال منم خوبه! خوشحالم که ده دقیقه بعد از خوردن زنگ اومدی سر کلاس! اگه میخواستی میتونستی نیای!))

-با پررویی تمام بعد هشت سالم که اومده مدرسه به معلمش جواب پس میده! خب بچه ها حضور غیاب میکنیم، مینا؟

-حاضر!

-براون؟

-حاضر!

و به این ترتیب یه زنگ گذشت و من مثل پرنده ای که از قفس ازاد شده باشه از کلاس زدم بیرون، یه ابنبات از تو جیبم در اوردم و بازش کردم، گذاشتمش گوشه دهنم و کلاه هودیم رو تا اپنجا که میتونستم کشیدم پایین، تا جایی که مطمئن شدم کسی موهام رو نمیبینه، از این بدم میومد که وقتی رفتم مدرسه بخاطر رنگ موهام و چسمام مسخره بشم، رفتم یه گوشه حیاط و رو یه صندلی نشستم، بعد از حدودا ده دقیقه زنگ خورد و دوباره با نهایت تنهایی رفتم سر کلاس.

ساعت دو و نیم شد و دیگه مدرسه تموم شده بود، یهو صدای ناظم رو شنیدم که داد میزد:(( کارترررررررررررر))

برگشتم سمتش، داشتم میدویدد سمتم، رسید بهم و گفت:(( خدا خیرت بده! حالا بیا سه دور کل مدرسه رو تمیز کن!))

خودمو از دستاش کشیدم بیرون:(( اسکلمون کردی؟ ولم کن بابا.))

و طبق معمول فرار کردم...




ایزی ایزی تامام تامام

انیمهفیکanimeزندگی کنکتاب
۲
۰
sun chan
sun chan
!Don’t you tell me what you think that I could be
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید