
------------از زبون شما----------
در باز شد و یه مرد چاق (نه از این چاقای معمولیا) با کت و شلوار قهوه ای و یه کیف شیک تو دستش وارد شد.
مدیر: خب، اقای ویلیامز! این دختره رو می بری و تا مغز تو کله ش نزاشتی برش نمیگردونی، شیرفهم شد؟
ویلیامز: بله خانم!
داشت حرصم در میومد. با لحن مسخره ای تو ذهنم گفتم: این دختره رو می بری و تا مغز تو کله ش نزاشتی برش نمیگردونی...فکر کرده کیه! یه روزی فرار میکنم، حالا خواهید دید!
ویلیامز به شما نگاه کرد و گفت: پاشو بیا تو اتاق مشاوره.
گفتم: نمیخوام!
-مگه دست توعه؟
-آره! این میشه کودک آزاری!
-دختر خوب! تو دیگه بچه نیستی که...
-هستم!
-میخوای با من بحث کنی؟
-آره!
-خب پس پاشو بیا اتاق مشاوره.
-میگم نمیخوام!
به زور منو تا اتاق مشاوره کشید، تا ته راهرو داد میزدم: ولم کن!
اما متاسفانه ولم نمیکرد و اندازه گوریل زور داشت. انداختم رو مبل تو اتاق مشاوره... خداییش چه مبل نرمی داشت! نشست پشت میزش و گفت: خب خانم! اسمتو بگو.
پاهامو امداختم رو میزش و گفتم: چه خجالت آور! تو حتی دانش آموزای مدرسه ت رو هم نمیشناسی؟
-دختره بی شعور بی فرهنگ لنگاتو جمع کن!
-تو با این اخلاق گندت مشاوری خیر سرت؟ باید گزارشش کنم...
اومد جلوم و عین آدم نشوندم رو صندلی، بعد رفت سر جاش و گفت: خب، خانم کارتر! بگو ببینم، چه مشکلی با مدرسه داری؟
-طبیعی نیست؟
-در این حد نه.
-اوفففف چرا هی سین جینم میکنین؟
-چون تو یه بچه خیلی شیطونی.
-دلیل قانع کننده ای نبود، یه دلیل دیگه لطفا!
-گمشو بیرون!
-اع؟ جدا؟ مدیر میکشتتا!
-نه نه غلط کردم، بشین همینجا...
ولی دیر شده بود، به خودش اومد و دید من دارم از پنجره فرار میکنم، داد زد: برگرد اینجا!
پریدم تو حیاط مدرسه، از کنار درختا دوییدم و به در خروجی رسیدم، به مدرسه نگاه کردم... اینجا با زندان هیچ فرقی نداشت. از در بالا رفتم و پریدم بیرون، صدای مدیر میومد که داد میزد: کارتر! میکشمت!
داد زدم: هه! تو میخوای منو بکشی؟
و با سرعت هرچه تمام تر فرار کردم...
ایزی ایزی تامام تامام