"خودت باش" را دیر ادا کردم.
خیلی دیر
و خیلی دیر
و خیلی دیر.
آنقدر خیلی دیر که یک حجمِ خسته ماند و فریبِ از روی ناچاری.
ما روراستی را دوست داشتیم و ادا کردیم ولی ما ناچار بودیم راست را دروغ بدانیم و دروغ را راست، ما باید فریبمان میدادیم و فریب میخوردیم، ما آه بودیم و اشک، و راهِ اشک و آه نبودنمان، فریب بود.
خیلی بعدترها فهمیدم "خودت باش" یعنی همان اَنیس باش با همان ساختارِ آدم، یعنی اگر ناراحت شدی ببین که ناراحتی، اگر بخشیدی ببین که بخشیده ای ... یعنی زنده باش، نه منفعلِ تعلیم داده شده، نه کلکسیونِ مطلقی از گذشت و مهر و قوی بودن و همه چیزهای ایده آل. نه غیر واقعی. نه یک کیلو سیب زمینی! نه یک مبهمِ رو مخ!
طولانی بیراهه رفتم و به بیراهه کشاندم، خیلی غیر واقعی و حال بهم زن.
و خیلی دیر...؛ به راه
آمدم؟!
#اَنیس
