اوهوم نشد. دلم قرص نشد...
هربار که طلاق میبینم و تنهایی آدما کنار هم، دلم هری میریزه که نکنه ۲۰سال بعد یاد بهمنِ ۲۱ سالگیم بیفتم که تیغِ جسارت کشیدم به دنیام و انتخاب کردم بیرحمی رو.
گلوم درد میگیره از بغضِ آدما، بعد بخودم میگم نکنه ۲۰سال بعد یاد بغضِ ۲۱سالگیم بیفتم و فیلَم یاد هندستون کنه و بیل بزنم به باغچه طفولیتم.. و بگم آخ که درستش همون اشتباهی بود چون ناب بود و بکر. که یهو با همه منطق و تفکرِ سالمم بگم چقدر دوسش داشتما حیف شد! از این جهالتِ آنی میترسم.
دلم میخواد ۲۰ سال دیگه هم همین لبخند گشادِ بهمنِ ۲۱سالگیم رو تقدیمِ بغض دنیام کنم، و بگم درستشم همین بودا آخییییشششش .. ?
#اَنیس
