اغراق نیست اگر بگویم این روز ها یک امتحان چند ساعته شده غول مرحله آخر زندگی ام...
یک روز صبح از خواب بیدار می شوی و می گویند دیگر دانش آموز کنکوری شده ایی
باید روزی 10.12 ساعت درس بخوانی تا موفق شوی
باید تمام سرگرمی هایت را بگذاری کنار تا موفق شوی
اما که میداند از دل یک نوجوان/جوان کنکوری...!
حس درس نخواندن و تنبلی و.... به کنار
علاقه نداشتن به رشته ایی که صرفا جهت درآمد انتخاب شده به کنار
فضای ترس و دلهره برای یک تازه به جامعه رسیده به کنار
با چهره پدر و مادر چه میتوان کرد ؟
آنها که خود تحت تاثیر بقیه موفقیت فرزند را در روزی n ساعت درس خواندن میدانند
امان از روزی که کارنامه های کنکور به دستمان برسد ?
اینقدر غرق در این دنیای وارونه شده ایم که دیگر حتی تشخیص درست و نادرست زندگی بس مشکل است جه برسد عمل به آن...