بعد از چند روز بیماری سخت
لباسهامو عوض میکنم
به خودم توی آینه نگاه میکنم ، ابروهام نامرتب شده و باید همین روزا نوبت آرایشگاه بگیرم.
اتاقمو مرتب میکنم.
به گلدون ها آب میدم.
آخرین قرص جوشان رو توی آب میندازم و با مامان نصف میکنم.
به امور مربوط به دوتا از امتحانهات پایان ترمم که هم زمان با اوج بیماریم شده بود میپردازم.
به کسب و کار و سفارش های عقب افتاده م رسیدگی میکنم.
کارگاهی رو که خیلی وقته بهش نیاز دارم ، شرکت میکنم و اولین صوتش رو گوش میدم و نت برداری میکنم.
برای خودم و اهل منزل سالاد میوه درست میکنم ، انجیرهای خشک شده رو با گوشت کوب میکوبم و پسته های دهن بسته ای رو که محصول شغل دوم پدر هست رو میشکونم و با بادام هایی که سوغات هست ترکیب میکنم و فیلم میبینم و میخورم ، چند تا مستند خوب میبینم.
و میرم سراغ کتابی که طبق برنامه م باید ۱۰ روز پیش تموم میشد ، چند صفحه شو میخونم و حس بی حوصلگی و بی انگیزگی بهم غالب میشه و سخت نمیگیرم و به خودم حق میدم و کتاب رو میبندم و مطمئنم که در اولین فرصت که بتونم به سراغش میرم.
روی مبل بزرگ جلوی تلویزیون لم میدم و کانال ها رو بالا و پایین میکنم و شبکه ای جذبم نمیکنه.
دقایقی پیش خانواده میشینم و از خبرهای مهم حرف میزنم.
امروز همسرم زنگ زد و فقط کافی بود یه کلمه بگه : چه خبر ؟ تا فاطمه ی خوش بیانِ درونم شروع به فعالیت بی پایان کنه!
همه این ها یعنی من دارم به نعمت عافیت و سلامتی و به زندگی قشنگم برمیگردم.
الحمدالله رب العالمین
