زندگی مثل یک پازله
که قسمت های گمشده زیادی داره و کامل کردنش زحمت و پیگیری میطلبه و تا زمانی که این پازل کامل نشه روحمون آروم نمیگیره و همیشه حس سرگشتگی داریم و حس میکنیم یا گم شدیم و یا چیزی رو گم کردیم.
«قرآن» برای من یکی از اون تیکه های گمشده بود و حالا با تلاش برای جاری کردنش در بطن زندگیم حس میکنم پازل کامل تر شده و از حس خلأ و سرگردونیم کاسته شده.

