نزدیک به یک سال و اندی پیش به علت ورود برنامه ریزی به زندگیم و وارد شدن به دنیای جدید متاهلی
از میزان اجتماعی بودن و برون گرا بودنم کم شده بود و کم کم داشتم تبدیل میشدم به انسانی میان گرا که بعضی از ویژگی های انسانهای درون گرا و بعضی از ویژگی های برون گراها رو داره ؛ برای زمان و زندگیم خودم برنامه ریزی و هدف گذاری میکردم ، نه اطرافیانم و دیگه بیشترِ وقتم خارج از خونه صرف نمیشد و به تعادل رسیده بود. برای رشد شخصیم وقت بیشتری میذاشتم و این باعث شده بود که با تنهایی دوست بشم و خیلی وقت ها ازش لذت ببرم و انرژی مثبت دریافت کنم ، توی ارتباطاتم با آدمهای اطرافم محتاط تر شده بودم و دیگه خیلی راحت باهاشون لینک نمیشدم. جهانِ زیبای من به دو بخش درون و بیرون تبدیل شده بود و هر دو رو تقریبا بطور مساوی دوست داشتم.
گیج و سردرگم بودم ، در ابتدا نمیتونستم بپذیرمش چون ناشناخته ، غیر قابل درک و عجیب بود و ازش به شدت میترسیدم و با خودم فکر میکردم آدم بدی شدم ...نمیدونستم چه اتفاقی درونم افتاده که رفتارها و احساسات و تمایلاتم عوض شده و این باعث میشد که ندونم چطور باید ارتباطاتم رو به درستی پیش ببرم و مدیریت کنم...
از تغییرات روحی که ایجاد شده بود هراس داشتم و دچار بهت بودم...
بعد از تحقیقات اندکی که داشتم متوجه شدم به تعادل رسیدم وتغییرات من در جهت مثبت و رشد بوده و من به کمال نزدیک تر شدم.
با این حال عده ای برچسبِ مغرور شدن و ... رو به من میزدن
و چون علمی نسبت به چرایی این تغییرات نداشتم ، با این حرفها کلافگی و سردرگمیم تشدید میشد.
مدت زیادی از این چالش گذشته و من روز به روز بیشتر به این باور رسیدم که چقدر این تغییرات ضروری و پخته و کمک کننده بود و خدارو بابتش شکرگذارم.
آدمها پیچیدگی های زیادی دارن
ما در جایگاه قضاوت نیستیم.?
