دیروز برنامه ی ماه چهارم سال رو نوشتم و بعد احساس کردم یه گلِ سرخ نحیف کوچولو از گوشه ی قلبم ظاهر شد...
آخر ماه که به اهدافم برسم ریشه هاش محکم تر و گلبرگ هاش ضخیم تر میشه و توی دفتر عمرم بادوام میمونه
سال ها بعد ، وقتی از این دنیا خارج شدم ، اون لحظه ای که کنش های مثبت و منفی من تبدیل به یک روح میشه تا توی مراحل بعد از مرگ دنیوی راهنما و سنگ صبورم باشه ،
دخترِ سرزنده و شادی رو میبینم که موهاشو با همون گل هایی که گوشه ، گوشه ی قلبم سبز و موندگار شده تزئین کرده و بهم لبخند میزنه و من پر از حس آرامشم.
