
اوپانیشادها یا ودانتا از کهنترین متون مینوی آئین هندو هستند که به دوره برهمایی بازمیگردند. اوپانیشادها تأثیر شگرفی بر فلسفه و دین هندو داشتهاند و مفاهیم باطنی این آئین را بیان نمودهاند.
...خوبی و خوش آیندی دو چیز جداگانه هستند . هر یک از این دو هدفی دیگر دارد . برای شخص مصلحت آن است که از این دو خوبی را اختیار کند . آنکه خوش آیند را انتخاب کند هدف خود را از دست داده . خوش و خوب هر دو به شخص رو می نهند . و شخص خردمند در مواجهه با آن تشخیص می دهد . و خردمند خوب را اختیار می کند نه خوش آیند را . و مردم احمق بر وجه اخذ و ذخیره خوش آیند را اختیار می کنند .
هوش عالی تر از حواس است و مافوق هوش وجود واقعی است و مافوق وجود واقعی عقل بزرگ است و در فوق آن وجود غیبی است . اما فوق وجود غیبی شخصی (ذاتی ) است که محیط کل است و نشانی ندارد . کسی که آن را پی برد آزاد می شود و به عالم جاودانی می رود .
شانکرا، قدیمترین شرح و تفسیر را بر اوپانیشادها نوشت.
مهمترین بخشهای اوپانیشادها عبارتند از:
ایشیا اوپانیشاد
آیتاریا اوپانیشاد
کنا اوپانیشاد
پراشنا اوپانیشاد
کاتها اوپانیشاد
مونداکا اوپانیشاد
چوندوگیا اوپانیشاد