جواب‌ها

این عکس رو امروز پیدا کردم.دنبال معنی کلمه‌ی خاصی بودم و در راه رسیدن به جواب این رو پیدا کردم.

از کودکی شیفته‌ی داستان‌ها بودم.شیفته‌ی اتفاقاتی بودم که امکان نداشت توی دنیای واقعی و خسته‌کننده‌ی خودم بیفته.یکبار وقتی چهار سالم بود و عموی بزرگم برای تولدم اومده بود مجبورش کردم تمام کتاب‌هام رو برام بخونه.این تنها خاطره‌ایه که ازم یادشه.تنها چیزیه که همه جا تعریف می‌کنه.

عمه‌ام همه جا تعریف می‌کرد که آناهیتا از بچگیش کتاب می‌خوند و مادرم به همه می‌گفت که من مدرسه رفتم تا خوندن یاد بگیرم و کتاب بخونم.

درست بود.از کتاب خوندن لذت می‌بردم.شیفته‌ی داستان ها بودم.یک سال وقتی دیگه کتابی نداشتم شروع به خوندن دایره‌المعارف کردم.از اونجا قضیه دیگه فقط درمورد داستان نبود.درمورد حقیقت بود.درمورد جواب‌ها بود.عطش دونستن داشتم و می‌خواستم یاد بگیرم.یاد گرفتن و رسیدن به جواب‌ها تنها چیزی بود که می‌تونستم درموردش فکر کنم.بهترین دوران عمرم تا وقتی که مدرسه اتفاق افتاد.طبیعتا تا اون زمان شش هفت سالی بود که مدرسه می‌رفتم ولی هنوز سمپاد اتفاق نیفتاده بود.بعد از اون فهمیدم که فقط جواب مهمه.فقط باید اون چیزی که بهت گفتن رو بخونی، اون فرمول رو حفظ کنی و به جواب برسی.کتاب‌های درسی مشکل داشت و وقتی می‌پرسیدم چرا فقط می‌شنیدم که همین رو بخون.معیار کنکور کتابه.

معیار کنکور کتاب بود و کنکور معیار زندگی.نمره مهم‌تر از هر چیز دیگه‌ای بود و این شاید غم‌انگیز به نظر بیاد اما حقیقت بود.

عطش دونستنم رفع نشد و به آرومی به فراموشی سپرده شد.آنقدر زمان بیهود و حین خوندن درس‌های بیخود و بی استفاده گذشت تا اینکه خودم هم فراموش کردم چه جور آدمی بودم.

از کنکور چهار سال گذشته.رشته‌ی مورد علاقم رو می‌خونم و کم کم دارم به اون چیزی که بودم، به اون اصلی که بودم برمی‌گردم.دوباره یاد گرفتن برام مهم‌ترین ارزشه.دوباره می‌خوام از راه خودم به جواب‌ها برسم.می‌خوام توی مسیر رسیدن به جواب چیزهای جدیدی یاد بگیرم که حتی موقع پرسیدن سوال بهشون فکر هم نمی‌کردم.می‌خوام افسانه‌ها رو بخونم.می‌خوام تاریخ رو بدونم.می‌خوام کلی فکت رندوم از همه چیز بدونم و چندتا زبان یاد بگیرم.

می‌خوام بدونم.می‌خوام یاد بگیرم.