موضوع چالش کتابخوانی طاقچه برای دی ماه، کتابیه که از نگاه یک زن به ماجراها نگاه کرده باشه. انتخاب اول من برای همچین موضوعی قطعا کتاب «سرگذشت ندیمه» است، ولی از اون جایی که این کتاب رو قبلا خونده بودم، تصمیم گرفتم کتاب «چراغها را من خاموش میکنم» رو بخونم. دلیلم برای انتخاب این کتاب این بود که که توی لیست نشانشدههای طاقچهام بود، ولی این که چی شد که این کتاب توی اون لیست قرار گرفت رو اصلا یادم نمیاد.
داستان کتاب «چراغها را من خاموش میکنم» از نگاه کلاریس، یه خانم ارمنی ساکن آبادان روایت میشه. همسر کلاریس، آرتوش، و خواهر کلاریس، آلیس، توی شرکت نفت کار میکنن و این دلیلی شده که خانوادهی کلاریس همگی به آبادان مهاجرت کنن. برای من خوندن تجربهی زندگی ارمنیها خیلی جالب بود. این که چه غذاهایی درست میکنن، چه شیرینیهایی دارن، چجوری ازدواج میکردن، چجوری فکر میکردم، حتی چجوری قسم میخوردن! جالبتر اینکه اصلا حس نمیکردم که دارم داستانی رو میخونم که احتمالا زمان وقوع اتفاقهاش حدود پنجاه سال قبله. یک جایی از کتاب هم یه خانم غیرارمنی به کلاریس میگه شما زنهای ارمنی از ما چند سال جلوترید. البته کلاریس این حرف رو نفی میکنه، ولی به نظر من که همینطور اومد. کلاریس یه پسر به اسم آرمن و دو تا دختر دوقلو به اسم آرمینه و آرسینه داره. در کنار رابطهی کلاریس با همسرش، رابطهاش با پسرش و تغییری که توی این رابطه به وجود اومد هم جالب بود، هر چند به نظر من شخصیت آرمن خیلی سریع تغییر کرد و از این نظر خیلی برام قابل باور نبود. در کنار داستان زندگی کلاریس، در جریان داستان زندگی خواهرش، مادرش، دوستهاش و همسایههاشون رو هم میخونیم، البته مسلما اونقدری که به زندگی کلاریس مربوط میشه. ایرادی که من به کتاب وارد میدونم، علاوه بر پایانش که به نظرم خیلی خوب نبود، اینه که به نظرم به شخصیتهای فرعی، مخصوصا همسر کلاریس، به اندازهی کافی پرداخته نشده بود. یا مثلا شخصیت ویولت انگار فقط برای این اضافه شده بود که تا حدی مشکلات شخصیتی امیل رو برملا کنه و خیلی کاربرد دیگهای نداشت. مادر امیل هم شخصیت عجیبی بود که تا آخر داستان حس خوبی نسبت بهش نداشتم، به نظرم باورپذیر نبود. حداقل برای من نبود. البته من در کل کتاب رو دوست داشتم و از خوندنش واقعا لذت بردم.
اواسط خوندن کتاب بودم که برای جالب شد که نویسندهی کتاب کیه. خیلی مطلب خاصی راجع بهش پیدا نکردم به جز این که زویا پیرزاد خودش ارمنیتباره و توی آبادان به دنیا اومده و زندگی کرده. کلاریس چند جا توی کتاب به این موضوع اشاره شده که ما ایران زندگی میکنیم پس چرا به مسائل مربوط به ایران کمتر اهمیت میدیم. این قسمت از کتاب من رو یاد یکی از اپیزودهای پادکست رادیو مرز انداخت که راجع به ارمنیها بود و به نظرم اگه کسی این کتاب رو خونده یا میخواد بخونه، گوش دادن به اون قسمت از پادکست رادیو مرز هم براش خالی از لطف نیست.
کتاب چراغها را من خاموش میکنم نوشتهی زویا پیرزاد رو میتونید از طریق لینک زیر در اپلیکیشن طاقچه مطالعه کنید.