بیدلیل برای خوندن کتاب پاستیلهای بنفش (=کرنشا) ذوق داشتم. انقدر بیدلیل ذوق داشتم که توی یه بازهای اصلا یادم رفت که ذوق داشتم بخونمش. خنده داره ولی فکر میکنم اسمش یا حتی جلد بنفشش دلیل این بود که خیلی دوست داشته باشم بخونمش. موضوع شهریور چالش کتابخوانی طاقچه اینه که «کتابی که هم کودکها و نوجوانها دوست دارند و هم بزرگترها». بقیهی بزرگترها رو نمیدونم ولی من این کتاب رو دوست داشتم. خوشحالم که ریسک کردم و کتاب جدید انتخاب کردم چون از بین کتابهایی که دوران نوجوونی خونده بودم هم چند تا پیشنهاد وسوسهکننده مثل ماتیلدا یا آن شرلی بود. حتی شک کرده بودم که راجع به شازده کوچولو بنویسم که یکی دو ماه پیش دوباره خونده بودمش ولی جلد بنفش این کتاب خیلی جذاب بود و نتونستم ازش بگذرم.
کتاب پاستیلهای بنفش منو قلقلک میداد که ادامهاش بدم. کتاب کمحجم و روونیه. دیروز صبح واقعا سختم بود که کتاب رو بذارم زمین و برم دانشگاه. واقعا دلم میخواست که یه ساعت دیرتر برم ولی اول این کتاب رو تموم کنم. یه غم خاصی توی کتاب هست که واقعا به دل من نشست. البته از ریویوهای گودریدز اینجوری نتیجهگیری میشه که همه هم مثل من انقدر کتاب رو دوست نداشتن. شاید باید قبل از پیشنهاد دادنش به بقیه گودریدزش رو چک میکردم ولی امیدوارم حداقل فاطمه دوستش داشته باشه.
کتاب راجع به پسری به اسم جکسونه که خیلی وسواسگونه میخواد همیشه حقیقت رو بدونه و اون رو به بقیه هم بگه. عجیب نیست که میخواد دانشمند بشه. جکسون خانوادهی خیلی فقیری داره. داستانهایی که از فقرشون تعریف میکرد اونقدر عجیب و غریب نبود ولی واقعا قلب من رو به درد میورد. چرا بچهها باید اینها رو تجربه کنن؟ جوابی ندارم ولی واقعا عادلانه نیست. زندگی اصلا عادلانه نیست.
توی گودریدز یکی نوشته بود که «من دوست خیالی نداشتم ولی با خودم خیلی حرف میزدم. هنوز هم همون جوری ام. شاید خودم دوست خیالی خیلی خودمم». راستش خوب که فکرش رو میکنم شاید واقعا منم خودم دوست خیالی خودمم. اگه اینطوری باشه، هنوز هم دوست خیالی دارم و خیلی وقتا باهاش حرف میزنم.
ذهنم خیلی درگیره و نمیتونم افکارم رو سر و سامون بدم واسه همین نوشتهام هم خیلی از هر دری سخنی شد و فکر میکنم بهتره توضیحات جامعم (!) رو راجع به کتاب تموم کنم و چند تا قسمت کوچولو از کتاب که دوست داشتم رو بنویسم.
راستش را بخواهید، به نظرم یک اسم دوم دیگر بهتر بود؛ یک اسم مدل جدید؛ اسمی که زیاد ازش استفاده نشده باشد. شاید برای همین، اسم کرنشا را دوست داشتم. بیشتر شبیه کاغذ سفیدی بود که هنوز خط خطیاش نکرده باشید؛ از آن اسمهایی که روی هر چیزی میتوانستید بگذارید.
فکر نمیکنم درست حسابی فهمیده باشی اینجا چه خبره جکسون! دوستای خیالی به ارادهی خودشون نمیان؛ ما دعوت میشیم. تا وقتی هم که نیاز باشه، میمونیم و بعد، یعنی بعد از این که ماموریتمون تموم شد، میتونیم بریم.
نه این که بخواهم نیمهی پر لیوان را ببینم، فقط میخواهم بگویم وقتی قرار است توی ماشین زندگی کنید، ماشین بزرگ مطمئنا خیلی بهتر از ماشین کوچک است. همینطور بهتر است کارتنتان توی ماشین باشد تا وسط خیابان. این یک حقیقت است.
توی مقالهای که خوانده بودم، نوشته شده بود دوستهای خیالی معمولا در زمان استرس بچهها ظاهر میشوند و با بالاتر رفتن سن، معمولا بچهها دنیای خیالی خود را فراموش می کنند. اما کرنشا چیز دیگری به من گفت. او گفت: «دوستای خیالی هیچ وقت ترکت نمیکنن. فقط آماده و منتظر میمونن تا وقتی که به اونا نیاز داشته باشی.»
کتاب پاستیلهای بنفش نوشتهی کاترین اپلگیت و ترجمهی آناهیتا حضرتی رو میتونید از طریق لینک زیر در اپلیکیشن طاقچه مطالعه کنید.