برای من انتخاب کتاب بهمنماه یه چالش خیلی بزرگ بود، در حدی که یک بار به دوستهای همچالشیم(؟!) گفتم که تنها کتاب ژاپنی که ممکنه از خوندنش لذت ببرم کتاب دربارهی طرز تهیهی سوشیه. البته من فقط یه کتاب (کافکا در کرانه) از یه نویسندهی ژاپنی (هاروکی موراکامی) خوندم که به زحمت و با خوندن سطحی و تورق بعضی از قسمتهاش موفق شدم تمومش کنم. ولی به هر حال حقیقت اینه که هیچ انگیزهای برای خوندن یه کتاب از یه نویسندهی ژاپنی نداشتم، مخصوصا چون با توجه به تعریفهایی که از نویسندهها و کتابهای دیگه شنیده و خونده بودم، بعید میدونستم که به سرنوشتی بهتر از کافکا در کرانه دچار بشن. چون میخواستم حتما توی چالش شرکت کنم از بین کتابهای ژاپنی کوتاهی که طاقچه پیشنهاد داده بود، کتاب «خدمتکار و پروفسور» رو انتخاب کردم.
کتاب خدمتکار و پروفسور، همونطور که از اسمش برمیاد، روایت کوتاهیه از همنشینی یه پروفسور سابق که راجع به نظریهی اعداد تحقیق میکرده و خدمتکارش. حافظهی کوتاهمدت پروفسور توی یه تصادف آسیب دیده و فقط برای هشتاد دقیقه اتفاقات رو ثبت میکنه. این که این هشتاد دقیقه چجوری کار میکنه برای من جالب بود و در طول داستان متوجه شدم که هر هشتاد دقیقه انگار که برمیگرده به تنظیمات اولیهاش که میشه حدود اون زمانی که تصادف کرده. چیزی که باعث شد من تصمیم بگیرم این کتاب رو بخونم این قسمت توضیحات کتاب دربارهی پروفسور بود: «این هشتاد دقیقه هم صرف سر و کله زدن با مسائل حل نشدنی ریاضیاش میشود.» بعد از خوندن کتاب میتونم بگم که علاقهی من به اعداد به گرد پای پروفسور هم نمیرسه، ولی از اونجایی که من هم همیشه اعداد رو دوست داشتم و دارم باعث شد دوست داشته باشم این کتاب رو بخونم. این رو هم باید اضافه کنم که همون اول داستان، پسر خدمتکار، با اسم مستعار رادیکال، هم به داستان اضافه میشه و نقش خیلی مهمی هم توی داستان داره. در واقع بهتره اینجوری بگم که داستان دربارهی پروفسور، خدمتکارش و پسر خدمتکارشه.
راجع به خود داستان بخوام بگم، اولین چیزی که به نظرم میرسه نچسب بودنشه. نمیدونم دلیلش چیه ولی یه فاصلهای بین خودم و داستان حس میکردم که باعث میشد همیشه یادم باشه که «این فقط یه کتابه». در واقع جوری نبود که غرق کتاب بشم یا زمان رو فراموش کنم یا حس کنم فلان شخصیت چقدر آشناست یا به من نزدیکه یا حتی اینکه بتونم واقعی تصورشون کنم. کلیت داستانش خیلی بد نبود و اینجوری نبود که فکر کنم کاش این کتاب رو شروع نکرده بودم، ولی خیلی هم کشش نداشت. با این که از خوندنش پشیمون نیستم، ولی با نخوندنش هم چیزی رو از دست نمیدادم. یه قسمتهایی از کتاب هم بود که مستقیم به اعداد، ویژگیها و روابطشون ارتباط داشت. با اینکه چیز جدیدی برای من(و احتمالا خیلیهای دیگه) نداشتن ولی صرفا ایدهی استفاده کردن از اعداد به این شکل توی یه کتاب برام جالب بود. توی توضیحات طاقچه دربارهی نویسنده نوشته که ریاضیدانه، این کاملا نشون میده که چرا نویسنده به اعداد پرداخته. به هر حال نمیتونم این رو کتمان کنم که شخصیتهای کتاب دوستداشتنی بودن، هرچند که خیلی دور و عجیب بودن.
کتاب خدمتکار و پروفسور نوشتهی یوکو اوگاوا و ترجمهی شقایق نظرزاده رو میتونید از طریق لینک زیر در اپلیکیشن طاقچه مطالعه کنید.