برای کتاب شهریورماه چالش کتابخوانی طاقچه باید یکی از کتابهایی رو انتخاب میکردم که سال قبل توسط افراد زیادی خریداری شدن و چی بهتر از جزء از کل که دو سال پیش صوتیش رو توی اپلیکیشن طاقچه گوش داده بودم و انقدر خوشم اومده بود که پارسال نسخهی چاپیش رو خریده بودم(!) و منتظر فرصتی بودم که بخونمش. البته باید اعتراف کنم که از اون جایی که میدونستم شهریور قراره برم مسافرت و کتاب هم ۶۶۰ صفحه است، انتخاب عاقلانهای نبود و مجبور شدم یه روز مرخصی بگیرم و خودم رو مجبور کنم که بیش از یک سوم کتاب رو ۲۹ ام بخونم! بگذریم، به هر حال هرجوری بود خوندمش.
کتاب جزء از کل داستان زندگی چند نسل از یک خانواده است که بیشتر حول سرگذشت جسپر (که به عنوان نویسندهی کتاب معرفی شده)، پدرش (مارتین) و عموش (تری) میگذره. هر کدوم از این شخصیتها فوقالعاده جالب و غیرعادی هستن و داستانها به طور خیلی مشخصی غیرواقعی ان. از طرف دیگه همهی داستانها جوری هستن که اگه کسی به من بگه ریشه در واقعیت دارن هم تعجب نمیکنم. نویسندهی کتاب استرالیاییه و کشور استرالیا نقش خیلی مهمی توی کتاب داره. این که چطور اعمال و رفتار یه نفر روی تمام زندگی و آیندهی یه نفر دیگه تاثیر میذاره، اینجوری که توی این کتاب به تصویر کشیده شده، واقعا ترسناکه. اما راستش رو بخواید چیزی که خیلی بیشتر از داستان کتاب جلب توجه میکنه، گفتوگوهای فلسفی شخصیتهای مختلف کتاب هستن. جدا از داستان گیرای کتاب و چرخشهای داستان، چیزی که برای من جالبه همین بعد فلسفیشه.
اگه کتاب جزء از کل به تازگی منتشر شده بود حتما فکر میکردم که نویسنده، کتاب رو ناتمام گذاشته تا توی جلد دومش ادامهاش رو بنویسه، ولی از اونجایی که سالها از چاپ این کتاب گذشته میتونم این رو به عنوان یک ایراد مطرح کنم که کتاب ناقصه. البته ممکنه به نظر یه خوانندهی دیگه اینطور به نظر نرسه، ولی به نظر من اینجوری میاد که چشمهی خلاقیت نویسنده یه جایی خشکیده و تصمیم گرفته دیگه کتاب رو ادامه نده.
خیلی از قسمتهای کتاب رو دوست داشتم و انتخاب کردن واقعا برام سخت بود، ولی بالاخره چند قسمت کوتاه رو انتخاب کردم که در ادامه مینویسم.
«وقتی مردم فکر میکنند چند روز بیشتر به پایان عمرت نمانده با تو مهربان میشوند. فقط موقعی که در زندگی پیشرفت میکنی به تو چنگ و دندان نشان میدهند.»
«بازی یک جور تمثیل است: به اندازهی کافی صندلی یا خوشبختی وجود ندارد که به همه برسد، همینطور غذا، همینطور شادی، همینطور تخت و شغل و خنده و دوست و لبخند و پول و هوای تمیز برای نفس کشیدن.»
«شاید تو زندگی را به تنهایی تجربه میکنی، میتوانی هر چقدر دوست داری به یک آدم دیگر نزدیک شوی، ولی همیشه بخشی از خودت و وجودت هست که غیرقابل ارتباط است، تنها میمیری، تجربه مختص خودت است، شاید چندتا تماشاگر داشته باشی که دوستت داشته باشند، ولی انزوایت از تولد تا مرگ رسوخ ناپذیر است. اگر مرگ همان تنهایی باشد منتها برای ابد چه؟ تنهاییای بیرحم، ابدی و بیامکان ارتباط. ما نمیدانیم مرگ چیست.
شاید همین باشد.»
«او در معرض بوگندوترین تعصب روی زمین بود: نفرت از ثروت. دست کم یک نژادپرست، مثلا کسی که از سیاهان متنفر است، ته دلش آرزو نمی کند سیاه باشد. تعصبش، هر چقدر هم زشت و احمقانه، دقیق است و صادقانه. نفرت از پولدارها از جانب کسانی که لهله می زنند با آدمهای منفورشان جا عوض کنند حکایت گوشت و گربه است.»
«نمیتوانم خود را متقاعد کنم روح چیزی است به غیر از اسم رمانتیکی که روی خودآگاهی گذاشتهایم تا بتوانیم باور کنیم از هم نمیپاشد و نمیپوسد.»
«نمیشود با تفکر مثبت مرگ را تاراند. مثل این میماند که با خودت فکر کنی فردا خورشید از غرب طلوع خواهد کرد؛ از غرب، از غرب. هیچ ثمری ندارد.»
کتاب صوتی جزء از کل نوشتهی استیو تولتز، ترجمهی پیمان خاکسار و خوانش پوریا رحیمی سام و رامین بیرقدار رو میتونید از طریق لینک زیر در اپلیکیشن طاقچه گوش کنید.