
دیر شد و من بی تابانه،
یک چشم به قاب گوشی دوختم،
و هراسان،چشمِ دیگرم به دَر بود!
تِک تکِ ساعت و دردِ زمان
و پیامکِ وصالِ تو!
برخاستم،
تا برای دیدنت در بگشایم
گوشی از دستم افتاد
گِلَس تَرَک برداشت،
تو نیامدی و به جای تو
ویروس آمد و دیدنت ممنوع شد!
کرونا،مهمان ناخواندهِ گستاخ!
با قدم های سنگین،
جای تمام آرزوها را گرفت
و من در چند قدمیِ تو
از دیدار، بازماندم!

خیابان را سکوتِ مرگ فراگرفت
و ترس در جادهِ زندگی
طنین انداخت!
مسیرِ دل،چشمان منتظرم را
به بن بست صفحهِ
سامسونگ رساند!
خانه تنها مامن بود،
کفش هایم آرشیو شدند
و با پای برهنه
در زمان، گم شدم!
سکونِ قدم هایِ من،مردابی
در دلِ رخوتِ بی پایانِ زمان شد!
روزها رفت و کرونای ناخوانده،
هر روز بساطش پهن تر شد!
جوری ماند، که گویا باید من می رفتم!
طاقتم نماند...
شب هنگام، از رکود زمان
گریختم و از پشت قاب گوشی
به دنیای دیجیتالیِ نت
هجرت کردم و
برای عقب نماندن از زمان،
در سرزمین مجازها
فرود آمدم!

از آن روز
برای عبور از لحظه هایِ بی تو،
خیابانهای شهر
بایکوت شد و تنها یک مسیر
به نام جاده سامسونگ،
مرا به خود فرا خواند!
جادهِ رویاییِ سپید!
در عبور از جاده،
گاهی مهمان یک لایو
و پرسشی دلنشین،
از برگهای تاریخ می شدم...
و ساعتی دیگر، از موزه ای
در آن سوی دنیا
بازدید می کردم...
دقایقی چند، از کوچهِ استوریِ دوست
می گذشتم،
و گاه، چندین ثانیه،
تیتر یک خبر مرا به خود وامی داشت!
و چه لذتی داشت
خرید یک کتاب
یا یک هودی، از فروشگاه های آنلاین!

روزی که کرونا معابر شهر
را می بست،
سامسونگ، یارِ باوفا
جاده هایش را
پیشکش چشمهایِ من کرد.
همان روزها، قصهِ ای از عشق
را بر صفحه سفید وبلاگ کتاب،
حک می کردم و
شبانه
در طاقچه، کتاب می خواندم و
قلم در پارکِ نوتِ سامسونگ
قدم می زد
و شعر می نوشت.
در سیاهیِ کرونا
کوچه هایِ رویاییِ سامسونگ،
مرا تا انتهایِ دنیا می کشاند
و برای منِ دور از جمع،
گِلَسِ تَرَک خورده گوشی
از خیابانهایِ تاریکِ شهر
جذابتر بود.

سامسونگ،
رفیقِ روزهایِ قرنطینه،
هم چشمِ خواندن شد
و قلمِ نوشتن،
و هم، پایِ گشت و گذار!
قاب دوربینِ او
و لذت تماشایِ
چهرهِ باراد
از راه دور،
زیباترین هدیه ای بود که
دلتنگی را
فراری می داد!
لذت همراهیِ سامسونگ
رفیق روزهای کرونا،
روشنیِ روزهایِ تاریکِ سرد
مرا واداشت
تا به پاسِ رفاقت،
نامش را در ویرگول
به یادگار بنشانم.