ویرگول
ورودثبت نام
سیمین حیدریان
سیمین حیدریانبرای خودت زندگی کن ، نه برای نمایش به دیگران....
سیمین حیدریان
سیمین حیدریان
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

دیوانه ای که همه را عاشق خود کرد

لوح تقدیر  مهم نیست چه در خود دارد /نقش تو روز ازل  حک شده بر لوح  دلم  /روزگار هرچه دلش خواست بگو پیله کند/دیر وقتی ست  که از عشق تو پروانه شدم/سیمین.ح
لوح تقدیر مهم نیست چه در خود دارد /نقش تو روز ازل حک شده بر لوح دلم /روزگار هرچه دلش خواست بگو پیله کند/دیر وقتی ست که از عشق تو پروانه شدم/سیمین.ح


قصه هرسال من این است ، بوی مهر که می آید ،حال و هوایم عوض میشود ،دلتنگ مدرسه میشوم و یاد بهترین بهترینهای اون دوران می افتم و بی تاب میشوم برای اون روزها ،

بی تاب بوی عشق ، بی تاب مهربانی ،بی تاب او ...

او که هر روز در گرما و سرما به شوقش بیدار میشدم و صبحانه خورده و نخورده رو به سویش پرواز میکردم،

او که سراسر مهر بود و انسانیت، که درس عشق میداد و آدمیت،

که از جان مایه می گذاشت

او که تمام کلاس را عاشق مدرسه کرد.....

مگر میشود آدمی اینقدر مهربان باشد، اینقدر عاشق انسانیت باشد و عشق تدریس کند،

رشته اش ادبیات نبود ، هیچ ربطی به عرفان و تصوف نداشت ،با دینی و پرورشی هم آبش به یک جوب نمی رفت ،

درسش حرفه و فن بود اما سراسر شعر بود و لطافت ،اخلاق و ادب

به یک کلام عاشق بود ، عاشق انسان،عاشق تعلیم و تربیت ،عاشق تمام بچه ها و از همه مهمتر عاشق زنش .....

حالا پیر شده، همسرش ، یار و همدم و مونسش بیش از 20 ساله مرده و تنهایش گذاشته و از همه بدتر چندین سال است که بازنشسته شده ......

آخرین بار پنج سال پیش دیدمش ،صبح زودبود ،هنوز شهر به خواب بود ، دلم گرفته بود ،زد به سرم و فرمان را بجای اداره سمت قبرستان چرخاندم و رفتم سر خاک پدر، از دور دیدمش ، دبه آب دستش بود و میرفت سر خاک همسرش تا مقبره اش را بشورد،

مرا که دید وایستاد با تعجب پرسید: "سیمین! این وقت صبح اینحا چه می کنی "

نگاهش کردم ،از طرفی خوشحال بودم که هنوز درخاطرش ماندم ،هنوز براش عزیز بودم ، هنوزم دغدغه اش بودم ،درست مثل اون روزها که تک تک بچه ها را به اسم کوچک صدا میزد و نسبت به سرنوشت تک تکمون حساس بود ، اما دلم گرفت ،

خدایا روزگار با او چه کرده بود ،چقدر پیر و شکسته شده بود ، و چه غمی در صدایش بود .....

برایم تعریف کرد که هرروز صبحش را از اینجا شروع میکند از قبرستان و کنار خوابگاه عشق ابدیش ....

حالا شنیدم دیوانه شده ، چه حرف مزخرفی ، او سالها پیش دیوانه بود ،یک دیوانه عاشق واقعی ،

وقتی دیگران برای آموزش یک کلمه اضافه ، خدا تومان پول میگرفتند او تمام دانشش را رایگان در اختیار ما می گذاشت ،

وقتی دیگران در دفتر مدیر پا رو پا می انداختن وچای می نوشیدند و جک تعریف میکردند، بچه ها در حیاط مدرسه دورش جمع میشدند و با سوالاتشون ، سوال پیچش میکردند و چه مهربانانه پاسخ میداد وووو،.....

هیچ وقت معلم نمونه نشد ، با هیچ مدیری سازش نداشت ،همیشه خدا سر دفاع از بچه ها می جنگید و حالا دیوانه خطابش میکنند .کاش همه معلمها دیوانه بودند .....

برایش بهترینها را آرزومندم.....

چه زیبا می نوازی با نوای دلخوشت ، باران،  خیال خسته مارا
چه زیبا می نشینی بر دلم، 
آرام آرام، تو .
به ساز سرخوشت بنشان 
به قلب تیره مردم 
لطافت را
همه مهر و مروت را
ببار ای آسمان خالی از مهتاب
ببار بر خاک این وادی
بشور اندوه  مردم را
ببر با خود 
غم و درد و مصیبت را
ببار تا باز،
دلت خالی شود از غم
ازاین تاریکی ابرهای تیره و پرغم
ببار ای نازنین باران
که فردا، بازهم، 
جهان،
زیبا شود از نو
و خورشید جهان افروز تابانم
بخندد بر زمین خیس باران خیز
ببار بر قلبهای پاک
ببار باران زیبایم....
سیمین.ح
دلنوشتهحال خوبتو با من تقسیم کنمعلمدیوانه
۳۱
۷
سیمین حیدریان
سیمین حیدریان
برای خودت زندگی کن ، نه برای نمایش به دیگران....
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید