از روزهای اولی که خاطراتش رو به یاد دارم کنارم بود، دعوا و قهر و آشتی فقط به استحکام این رابطه دامن میزد. اونقدر از عاطفه ومحبت هم لبریز بودیم که هیچکس جرئت نزدیک شدن به دیوار شیشهای بزرگی که دورخودمون کشیدیم رو نداشت. راضی بودیم از اتاقک شیشهمون که پر بود از رمز و رازهای خواهرانگی. نمیفهمیدیم که داریم بزرگ میشیم و هرکی قراره بره دنبال زندگیش. انگار دیگه اتاقک شیشه ای برای دونفر جا نداشته باشه. وقتی ازدواج کردم حس کردم حضورش کمرنگ شده اما نمیخواستم باورش کنم چون خیلی سختم بود. باردار شدم یهو هیچ خبری ازش نبود، امکان نداشت اینقدر ناعادلانه تنهام بذاره، اونم تو این نقطه از زندگیم، توی اتاقک شیشه ایم تنهای تنها موندم، اصلا نفهمیدم کی رفت و چرا رفت. دورادور جویای احوالاتش بودم که مطمئن بشم حالش خوبه، اما دیدم اونقدر تو خوشی و زندگیش غرق شده که انگار فقط سنگینی این خاطرات تو کولهبار منه و … مجبور شدم اون دیوار شیشهای رو بشکونم تا ببینم آدمهای دورمو. بعد دیدمبیرون از این اتاقک چقدر آدم هستند که بی توقع خواهرانه کنارم بودن و دیوار شیشهای مانع بود ببینمشون.
پیوست: گاهی باید سعی کنیم یه خاطره تکونی کنیم، هرچند سخته اما گویا روزگار باهامون چنین کرده.