چقدر چیز خوبیه این فراموشی. فکرکنم یکی از نعمات بسیار ارزشمندیه که خدا بهمون داده و پاک ازش غافلیم. فراموش کردن روزهای سخت و تنهایی، فراموش کردن خیانت های کوچیک وبزرگی که بهمون شده، فراموش کردن حرف های دردناکی که توی جرو بحث هامون شنیدیم، فراموش کردن مشکلات خیلی بزرگی که پشت سر گذاشتیم، فراموش کردن عزیزامون که به دست خاک سپردیمشون. واقعا نعمت بزرگیه که توی روزمرگیمون از اون عزیز فقط خاطراتش برامون میمونه و تحمل غم نبودش بعد از ماه ها به اندازه ی روزهای اول سخت نیست، هرچند خاطرات خودشون میشن سوهان قلب و روحمون ولی بازهم به اندازه ی روزهای اول قلبمون رو‌سوراخ سوراخ نمیکنه.
پیوست: البته فراموشی یه جایی به شدت بد و منفوره ، اونجایی که یه عده فراموش میکنن که چی بود و بخاطر الطاف کیا از کجا به کجا رسیدن.
