توي تمام اين ٢٦سال زندگيم هيچ حسي رو قشنگتر از به آغوش كشيده شدن توسط پسر شانزده ماههام نیافتم. میتونم بگم مادرانگی عجیبترین و غیرقابل تصورترین تجربهی دنیاست که امیدوارم خدا قسمت هرکسی دلش میخواد بکنه. اینکه کسی از وجود توست و به معنای حقیقی کلمه پارهای از تن توست و با گذر روزها بزرگ وبزرگتر میشه و با شیرینتر شدنش، محبت کردنش، حرف زدنش انگار وابستگی و عشق تورو شدیدتر میکنه و یه حس غرور خاصی پیدا میکنی از اینکه اینم از بچهی من که داره بزرگ میشه.
گاهی تصور میکنم خدا با این عظمتش با این مخلوقات بینهایتش، چقدر به خودش و قدرتش میباله و مغرور میشه از خلقت ماها و اگه واقعا محبتش از مادر به فرزند بیشتره… یعنی که واقعا نمیتونم درککنم چقدر دوستمون داری خدا جون!