یه سوال عجیبی هست که هر چند وقت یک‌بار بهش فکر می‌کنم: چرا بعضی شخصیت‌های فیکشنال رو از دوست صمیمیمون بهتر می‌شناسیم؟
ما ممکنه سال‌ها کنار یه آدم واقعی زندگی کنیم، اما تهش باز هم ندونیم وقتی تنها میشه تو سرش چی می‌گذره، ته دلش از چی میترسه، یا اصلا چرا فلان جا اون تصمیم عجیب رو گرفت. ولی نویسنده دقیقا دستمون رو می‌گیره و میبره وسط همون تاریک‌ترین و خصوصی‌ترین لایه‌های ذهن شخصیت داستانی.
مثلاً درباره یه دوست واقعی شاید کلا در همین حد بدونیم که خجالتیه؛ اما درباره فلان شخصیت سریال، جزئیاتی رو می‌دونیم که خودش هم شاید بهشون اعتراف نکنه:
رابطه‌ش با والدینش چقدر گره داشته
الگوی دلبستگیش چجوریه
وقتی کسی دورش نیست چه کارای عجیبی می‌کنه
پشت اون دروغ بی‌موردش چه ترسی قایم شده بود
از این جالب‌تر؟ ما شخصیت‌های خیالی رو بدون بخش‌های خسته‌کننده زندگیش می‌شناسیم.
آدم‌های واقعی پر از زمان‌های مرده‌‌ن. منظورم از زمان‌های مرده چیه؟ همون ساعت‌ها و دقیقه‌هایی که جزئی از زندگی هستن، ولی چیز خاصی درباره‌ی آدم به ما نمیگن. مثلا ممکنه دوستت رو ببینی که نیم ساعت توی ترافیک گیر کرده، ده دقیقه دنبال کلیدش می‌گرده، بعد میره خرید و سر یه قفسه یک ربع فکر می‌کنه کدوم ماست رو برداره. این‌ها همه بخشی از زندگی اون آدمه، اما وقتی داری یک نفر رو می‌شناسی، معمولا این قسمت‌ها کمک زیادی به شناختنش نمی‌کنن. اما داستان فیلم‌ها دقیقا های‌لایتِ زندگی یه آدمه؛ خالص‌ترین لحظاتش را دست‌چین می‌کنه و می‌ذاره جلوت: دعواها، زمین‌خوردن‌ها، عاشقی‌ها، خلوت‌ها، فروپاشی و تصمیم‌های عجیب و غریب.
فوق‌العاده‌ترین قسمت شخصیت فیکشنال اینه که مغزش برامون شفاف و بی‌سانسوره. مثلا تو سریال Fleabag، دقیقا می‌فهمیم چی رو داره از بقیه پنهان می‌کنه، چقدر ته دلش احساس گناه داره و چطور با تیکه پروندن و شوخی‌های گاه و بی‌گاه از مواجهه با دردهای خودش فرار می‌کنه. واسه همینم هست که بعد از چند قسمت حس می‌کنیم این دختر رو خیلی بهتر از رفیق چندساله‌مون می‌شناسیم.
کل چیزی که می‌خواستم بگم رو میشه تو یه جمله جمع کرد: ما با آدم‌های واقعی زندگی می‌کنیم، اما شخصیت‌های خیالی رو آنالیز می‌کنیم. همین عمیق شدن و ریزبینی باعث میشه گاهی یه آدم روی کاغذ یا روی پرده برامون ملموس‌تر و قابل‌فهم‌تر از کسی باشه کسی باشه که کنارمون نشسته.
