چرا اندرو گارفیلد با فاصله‌ بهترین اسپایدرمن سینماست؟

ما توی این سال‌ها سه تا مردعنکبوتی روی پرده سینما دیدیم: توبی مگوایر، اندرو گارفیلد و تام هالند. هرکدومشون جذابیت‌های خودشون رو داشتن، اما اگه بخوایم منصفانه و دقیق نگاه کنیم، این اندرو گارفیلد بود که روح واقعی پیتر پارکر و اسپایدرمن رو به بهترین شکل ممکن زنده کرد.

اولین چیزی که توی فیلم‌های «The amazing spiderman» جلب توجه می‌کنه، اینه که اندرو هم توی نقش پیتر پارکر درخشید و هم توی نقش اسپایدرمن. توبی مگوایر شاید توی نقش یه آدم عادی و خجالتی خیلی خوب بود، اما از یه جایی به بعد اون رفتارهای خاص و Quirky پیتر رو گم کرد. اندرو گارفیلد اما از همون قدم اول نشون داد که پیتر واقعاً کیه.

اون با ساختن وب‌شوترهای اختصاصی توی اتاقش و اون رفتارهای خجالتی ولی در عین حال نردیش، هوش و نبوغ پیتر رو به رخ کشید. مثلاً اون صحنه رو یادمونه که تو خونه دکتر کانرز با یه بشکن زدن با زبان و کوبیدن مداد به پیشونیش، معادله پیچیده رو حل کرد؛ صحنه‌ای که قشنگ یادآوری می‌کرد پیتر یه نوجوان نابغه‌س که با وجود تمام هوشش، هنوز رفتارهای بچگانه و بامزه خودش رو داره.

از طرف دیگه، وقتی ماسک اسپایدرمن روی صورت اندرو قرار می‌گرفت، تازه جادو شروع می‌شد. شوخی‌هاش وسط مبارزه، کل‌کل کردنش با مجرم‌ها با لحن کنایه‌دارش مختص خود اندرو گارفیلد بود. 

«واقعاً فکر می‌کنی من پلیسم؟ پلیس توی لباس چسبون قرمز و آبی؟» 

اما جذابیت اندرو فقط به تکیه‌کلام‌های بامزه‌اش نبود. فیزیک و حرکاتش روی پرده سینما هم یه لول بالاتر بود. اندرو جوری حرکت می‌کرد که قشنگ حس می‌کردی ویژگی‌های زیستی یه عنکبوت واقعی رو داره. مثلا موقع جنگیدن با «لیزارد» توی راهروی مدرسه، به جای این‌که فقط تار بزنه و پبره، روی بدن لیزارد می‌خزید و با تار محصورش می‌کرد. یا توی صحنه معروف فاضلاب، تارهاش را به لوله‌ها وصل کرد و با گوش دادن به ارتعاشات تارها، مثل یه عنکبوت که منتظر طعمه‌س، مخفیگاه دشمنش رو پیدا کرد. این ریزه‌کاری‌ها باعث می‌شد که حس کنیم واقعا داریم یه «مرد عنکبوتی» می‌‌بینیم.

ارتباط و شیمی کم‌نظیر اندرو گارفیلد و اما استون (در نقش گوئن استیسی) هم یکی دیگه از نقاط قوت اصلی این مجموعه بود. رابطه اون‌ها انقدر باورپذیر و طبیعی از آب درآمده بود که تمام شادی‌ها و غم‌های فیلم رو برای مخاطب ملموس می‌کرد. صحبت از غم شد و نمیشه از مهم‌ترین بخش داستان پیتر پارکر گذشت: صحنه تلخ و تاریخی مرگ گوئن استیسی.

مارک وب با جسارت تمام، یکی از حساس‌ترین صحنه‌های تاریخ کمیک رو به تصویر کشید. یه لحظه‌ای که قهرمان با همه قدرتش جا می‌مونه. پیتر تا آخرین لحظه تلاش میکنه، تارش رو پرت می‌کنه، ولی چند ثانیه دیر میرسه و گوئن سقوط می‌کنه. همون لحظه، قهرمان شکست می‌خوره و تماشاگر باهاش همدلی می‌کنه.

در نهایت، شاید داستان فیلم‌های «مرد عنکبوتی شگفت‌انگیز» به خاطر تصمیمات کمپانی کامل و بی‌نقص نبود و به جمع‌بندی که حقش بود نرسید، اما بازی اندرو گارفیلد درخششی داشت که تا به الان کمرنگ نشد. اون هم ظاهر و رفتارهای عجیب پیتر پارکر کمیک‌ها رو داشت، هم شجاعت و شوخ‌طبعی اسپایدرمن رو به‌بهترین شکل پیاده کرد و هم درد و مسئولیت سنگین این قهرمان رو با تمام وجودش به ما منتقل کرد. برای همین، با تمام احترامی که برای توبی و تام قائلم، اندرو گارفیلد شگفت‌انگیزترین و بهترین اسپایدرمن سینماست.