برای اینکه بفهمید گاهی همه‌چیز میتونه بی‌منطق باشه و با حساب و کتاب ما جور در نیاد، نیازی نیست کتاب فلسفی بخونید چون من تصمیم گرفتم با یه گریز به کارنامه دنیل ریکاردو، به این مسئله بپردازم. راننده‌ای که انقدر خوب بود که همه قهرمانیش رو حتمی می‌دیدن، ولی آخرش داستانش شد بزرگ‌ترین «چی می‌شد اگه...» توی فرمول یکِ مدرن.
درمورد ریکاردو نمیتونیم بگیم «خب، راننده خوبی بود ولی نه در حد قهرمانی.» اتفاقا مسئله همین‌‌جاست؛ اون واقعا عالی بود. انقدر خوب که یه زمانی خیلی‌ها مطمئن بودن اگه یه ماشین درست و حسابی زیر پاش باشه، قهرمانی جهان توی مشتشه.
سرعت داشت، ریس‌کرفت داشت، اعتمادبه‌نفس داشت و سبقت‌گیری‌‌های افسانه‌ایش همه رو شوکه می‌کرد. همه این‌ها به کنار، اون لبخند معروفش که حتی وقتی داشت یکی رو توی پیست لوله می‌کرد، نمیفهمیدی لبخند دوستانه‌س یا تحقیر‌آمیز.
به‌خصوص سال‌های ردبول، ریکاردو رسما یکی از شاخ‌های گرید بود. سال ۲۰۱۴ اومد و هم‌تیمی سباستین فتل شد؛ کسی که تازه چهار تا قهرمانی جهان پشت هم آورده بود. ریکاردو فصل رو طوری تموم کرد که فتل عملا زیر سایه‌ش قرار گرفت. بعدش هم که مکس ورستپن اومد، ریکاردو پا به پای مکس می‌رفت و حتی ازش جلو می‌زد.
ولی خب، ورق برگشت. مکس جوان‌تر بود، بی‌رحم‌تر بود و هر سال داشت عجیب‌تر می‌شد. ریکاردو هم تصمیم گرفت از زیر سایه مکس بیاد بیرون و بره رنو. این تصمیمش از اون تصمیم‌هایی بود که آدم ساعت دو نصف شب می‌گیره و صبح که بیدار میشه، می‌فهمه باید سر شب ملاتونین بخوره و زودتر بخوابه.
بعدش هم مک‌لارن و اون افتِ تدریجی، برگشت‌های نصفه‌نیمه، صندلی‌هایی که یکی‌یکی پر می‌شدن و در نهایت خروج از فرمول یک.
چیزی که درباره ریکاردو جالبه، همین فاصله بین «خیلی خوب بودن» و «قهرمان شدنه». ما عادت کردیم داستان‌های موفقیت رو خیلی ساده تعریف کنیم: طرف استعداد داره، جون می‌کنه، شانس میاره و تهش هم جام رو می‌بره بالای سرش. انگار دنیا یه سیستم عادلانه‌س که اگه به اندازه کافی خوب باشی بالاخره حقت رو می‌ذاره کف دستت. اما فرمول یک این توهم رو خیلی سریع دود می‌کنه می‌فرسته هوا.
اینجا می‌تونی جزو بهترین‌های دنیا باشی و باز هم قهرمان نشی. می‌تونی بهترین سال‌های عمرت رو با بهترین ماشین‌ها گاز بدی و آخرش فقط چند تا برد و چند تا پودیوم و یه عالمه «اگر» برات بمونه. اگر ماشین بهتری داشتم، اگر اون تصمیم لعنتی رو نمی‌گرفتم، اگر اون فصل جور دیگه پیش می‌رفت و... تراژدی اصلی هم اینه که هیچ‌کدوم از این «اگر»ها قرار نیست چیزی رو عوض کنن.
ریکاردو هشت تا گرندپری برد، کلی روی سکو رفت، همه دوستش داشتن و رانندگیش رو قبول داشتن ولی قهرمان جهان نشد.
با این حال، این اصلا داستان یک فرد بازنده نیست. اتفاقا قشنگیِ ورزش همین‌‌جاست که بهت یاد میده فاصله بین «فوق‌العاده بودن» و «قهرمان شدن» همیشه استعداد نیست. گاهی فقط چند تا تصمیم، یه استراتژی اشتباه، یا حتی یه بدشانسیِ کوچیک میتونه بین تو و نقطه موفقیتی که برای خودت تعریف کردی فاصله بندازه.
ریکاردو شاید هیچ‌وقت بهترین راننده نسل خودش نشد، ولی قهرمان نشدنش هم معنیش این نیست که اومدن و رفتنش بهر چیزی نباشه. گاهی وقت‌ها آدم واقعا خوبه، داره میدرخشه ولی جام رو نمی‌بره. زندگی هم دقیقا همین‌قدر بی‌رحم و بی‌ملاحظه است.
